در كتاب تسلية المجالس آمده است كه برير به دشمن حمله مى‌كرد و مى‌گفت: «اى كشندگان اميرمؤمنان پيش آييد، اى كشندگان فرزندان بدريّون پيش آييد، اى كشندگان فرزندان و بازماندگان پيامبر (ص) پيش آييد» [٢]

شهادت عمرو بن قرظه انصارى‌

طبرى مى‌نويسد: «عمرو بن قرظه انصارى به ميدان رفت و در دفاع از امام حسين (ع) به پيكار پرداخت و مى‌گفت:

جنگاوران انصار مى‌دانند كه من از قلمرو خاندانم پشتيبانى مى‌كنم با ضربت جوانى كه خون و خانه‌اش را فداى حسين مى‌كند.» [٣]

[١] أمالى، صدوق، ص ١٣٦- ١٣٧، مجلس ٣٠، حديث شماره ١.

[٢] تسلية المجالس، ج ٢، ص ٢٨٣؛ بحار، ج ٤٥، ص ١٥.

[٣] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ١١٣. سيد بن طاووس در اللهوف (١٦٢) مى‌نويسد: «آنگاه عمروبن قرظه انصارى بيرون آمد و از حسين (ع) اجازه ميدان خواست و او اجازه فرمود. او همانند كسى كه مشتاق رسيدن به پاداش اخروى است جنگيد و در خدمت پادشاه آسمان كوشش بسيار كرد، تا آنكه شمار بسيارى از سپاه ابن زياد را به قتل رساند و پايمردى و جهاد را يكجا به نمايش گذاشت. هر تيرى كه به سوى حسين مى‌آمد آن را با دست دفع مى‌كرد و هر شمشيرى كه به سوى ايشان حواله مى‌گرديد، آن را به جان خويش مى‌خريد. او اجازه نداد كه هيچ گزندى به حسين (ع) برسد تا آنكه جراحتهاى وارده او را بى رمق كرد. آنگاه رو به حسين كرد و گفت: اى فرزند رسول خدا (ص) آيا من به عهد خويش وفا كردم؟

حضرت فرمود: آرى تو در بهشت پيشاپيش منى. سلام مرا به رسول خدا برسان و بگو كه من نيز به دنبال شما مى‌آيم. سپس آن قدر جنگيد تا كشته شد. خداى از او خشنود باد.» در مثير الاحزان (ص ٦١) آمده است: «من از قلمرو شرافت دفاع مى‌كنم» و «ضربت جوانى كه نمى‌گريزد.» نيز شيخ ابن نما نوشته است كه منظور وى از عبارت «در راه حسين خون و خانه‌ام را فدا مى‌كنم» تعريض به ابن سعد بود. چرا كه وقتى امام حسين (ع) به پسر سعد گفت كه با من همراه شو، او گفت: من از خانه‌ام بيمناكم. حسين (ع) فرمود: من عوضش را به تو مى‌دهم. گفت: بر اموالم بيمناكم! فرمود: من به جاى آن از اموالى كه در حجاز دارم به تو مى‌دهم ... (ر. ك: مثيرالاحزان، ص ٦١ و ابصار العين، ص ١٥٦).