با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧١ - شهادت زياد بن مهاصر كندى

هيأت ديد، گريست و فرمود: «اى پيرمرد، خداوند از تو قدردانى كند». او با وجود كهن سالى هجده تن از دشمن را كشت و سرانجام خود به شهادت رسيد». [١]

او در هنگام مبارزه اين رجز را مى‌خواند:

كاهل و دودان و خندفيّون و قيس عيلان نيك مى‌دانند كه قوم من آفت جان هماوردانند. [٢]

شهادت زياد بن مهاصر كندى‌

طبرى به نقل از ابو مخنف از فضيل بن خديج كندى مى‌نويسد: «يزيد بن زياد [٣] يعنى همان ابو شعثاى كندى- از بنى بهدله- كه تيراندازى ماهر بود، در برابر امام حسين (ع) دو زانو نشست و صد تير انداخت كه جز پنج تاى آنها بر زمين نيفتاد. او در هنگام تيراندازى اين رجز را مى‌خواند:

من پسر «بهدله»، قهرمان «عرجله» ام.

در آن حال حسين (ع) مى‌فرمود: «خداوندا، تير او را به هدف بنشان و پاداش او را بهشت قرار ده!» چون تيراندازى‌اش تمام شد برخاست و گفت: «جز پنج تير به خطا نرفت و من يقين دارم كه پنج تن را كشته‌ام». وى در شمار كسانى بود كه در حمله نخست كشته شد .... [٤]

پس از آن با شمشير به دشمن حمله كرد و گفت:

من يزيدم و پدرم مهاصر است، غرّنده‌تر از شير ژيانم.

[١] ذخيرة الدارين، ص ٢٠٨. در مناقب ابن شهر آشوب (ج ٤، ص ١٠٢) آمده است: «پس چهارده تن را كشت.»

[٢] ابصار العين، ص ١٠٠.

[٣] مفيد در الارشاد (ج ٢، ص ٨٣) از وى به نام «يزيد بن مهاجر كنانى» ياد كرده است. در تسمية من قتل (ص ١٥٠) به نام «يزيد بن زيد بن مهاصر»، در مثيرالاحزان (ص ٦١) يزيد بن مهاجر» و در امالى صدوق (ص ١٣٧، مجلس، ٣٠، حديث ١) «زيادبن مهاصر (مهاجر)»، در الكامل فى التاريخ (ج ٣، ص ٢٩٣) «يزيد بن ابى زياد» و در المناقب ابن شهر آشوب از او با نام «يزيد بن مهاصر كندى» ياد شده است.

[٤] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣. نيز ر. ك: الكامل فى التاريخ، ج ٣، ص ٢٩٣. در اين كتاب آمده است: «او نخستين كس بود كه در حضور امام حسين (ع) كشته شد.»