مرحوم مقرّم نوشته است: به اعتقاد من نماز امام حسين (ع) شكسته بوده است. چرا كه ايشان در دوم محرّم در كربلا فرود آمد و از آنجا كه از جدّشان شنيده بود و خودش نيز مى‌دانست كه در روز عاشورا كشته مى‌شود، نمى‌توانست نيت اقامت كند. چرا كه نمى‌توانست ده روز بماند. كسانى كه به اين نكته واقف نبوده‌اند، تصور كرده‌اند كه امام (ع) نماز خوف به جاى آورده است!» [٢]

شهادت سعيد بن عبداللَّه حنفى در هنگام نماز

طبرى و به پيروى از او ابن اثير نوشته‌اند كه سعيد بن عبداللَّه پس از نماز كشته شد. آنجا كه مى‌گويد: «سپس در بعد از ظهر با يكديگر جنگيدند و جنگشان بسيار سخت شد و به حسين (ع) رسيد. در اين هنگام حنفى در برابر امام (ع) ايستاد. دشمنان از چپ و راست او را هدف تير قرار دادند، اما او ايستادگى كرد و آن قدر تير به او زدند تا افتاد!» [٣]

[١] مثير الاحزان، ص ٦٥.

[٢] مقتل الحسين، مقرّم ص ٢٤٥ (حاشيه صفحه). مقرّم در ص ٢٤٦ به نقل از كتاب اسرار الشّهاده مى‌نويسد كه وقتى امام (ع) از نماز فراغت يافت، خطاب به اصحاب فرمود: اى بزرگواران، اينك اين بهشت است كه درهايش به روى شما گشوده، نهرهايش به هم پيوسته و ميوه هايش رسيده است؛ و رسول خدا به همراه كسانى كه در راه خدا به شهادت رسيده‌اند منتظر قدوم شما هستند و به يكديگر مژده رسيدن شما را مى‌دهند. پس، از دين خداوند حمايت كنيد و از حرم رسول خدا (ص) پشتيبانى نماييد! اصحاب در پاسخ گفتند: جان ما فداى جان شما و خون ما نگهدار خون شما باد، به خدا سوگند تا رگى از ما بجنبد اجازه آنكه به شما و حرمتان بدى برسد نمى‌دهيم.

[٣] تاريخ طبرى، ج ٣، ص ٣٢٨؛ الكامل فى التاريخ، ج ٣، ص ٢٩٢. همچنين اين معنا از نوشته ابن نما در مثير الاحزان (ص ٦٦) نيز استفاده مى‌شود، آنجا كه مى‌گويد: چون دامنه جنگ به نزديك حسين (ع) كشيده شد، مردى از بنى حنيفه پيش آمد و از آن حضرت دفاع مى‌كرد تا آنكه در حضور وى بر زمين افتاد و در آن حال مى‌گفت: «پروردگارا تو هر كار مى‌كنى، اينكه من حسين را يارى داده‌ام و از او دفاع كرده‌ام به پيامبرت برسان و همنشينى با او در سراى جاويد را روزى من گردان». نيز ر. ك: ابصار العين، ص ٢١٧- ٢١٨. در اين كتاب نيز آمده است: «حسين (ع) نماز خوف به جاى آورد و پس از آن به جنگ پرداختند و به سختى پيكار كردند. حسين (ع) در جاى خويش ايستاده بود و دشمنان به او نزديك گشتند. در اين هنگام سعيد حنفى در برابر امام ايستاد و مردم او را از چپ و راست هدف تير قرار دادند. اما او همچنان ايستاده بود و تيرها را از آن حضرت دفع مى‌كرد، گاه با صورت، گاه با سينه، گاه با دست و گاه با پهلو. همين طور اجازه نداد تيرى به حسين (ع) اصابت كند تا آنكه بر زمين افتاد ...»