با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٢٢ - حماسه عاشورا

چنان كه طبرى نيز مى‌نويسد: «چون عمر سعد نماز صبح روز شنبه يا بنا به رواياتى جمعه دهم ماه محرم را به جاى آورد، با همراهانش بيرون آمد». نيز گويد: چون عمر سعد بيرون آمد، فرمانده جماعت اهل مدينه در آن روز عبداللَّه بن زهير بن سليم ازدى، فرمانده جماعت مذحج و اسد، عبدالرحمن بن ابى سبره حنفى، فرمانده جماعت ربيعه و كنده، قيس بن اشعث بن قيس و فرمانده تميم و همدان، حر بن يزيد رياحى بود. اينان همه در قتل حسين (ع) شركت داشتند، مگر حر كه به حسين گرويد و همراهش كشته شد. عمر، عمرو بن حجاج زبيدى را در ميمنه و شمر بن ذى الجوشن، شرحبيل بن اعور بن عمر بن معاويه- ضباب بن كلاب- را در ميسره، قرار داد. عزرة بن قيس احمسى را فرمانده سواران و شبث بن ربعى يربوعى را فرمانده پيادگان ساخت؛ و پرچم را به غلام خويش، زويد، داد.» [١]

[١] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣١٧؛ و ر. ك: الارشاد، ج ٢، ص ٩٥ و ر. ك: الكامل فى التاريخ، ج ٣، ص ٢٨٦؛ الاخبار الطوال، ص ٢٥٦؛ عيون الاخبار، ص ٩٨. در برخى منابع به جاى «زويد»، «دريد» و در اخبار الطوال، زيد، غلام عمر بن سعد، آمده است.

خالد محمد خالد در كتاب «ابناء الرسول فى كربلا»، ص ١٢٠ مى‌نويسد: شگفت اينجاست كه طبق نقل تاريخ، نخست به امامت فرمانده خود نماز صبح خواندند و بعد براى ارتكاب آن جنايت عازم گشتند. آيا درست است كه آنان نمازگزاردند و در پايان نماز خوانند كه «اللهم صل على محمد و آل محمد»! پس چه شد كه در پايان نماز، براى از ميان برداشتن امامان آل محمد شمشير كشيدند؟!