با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١٣ - آيا شاميان در واقعه طف شركت داشتند؟

٤- ناراضيان: از جمله آنها بنابر يك احتمال چنان كه گفتيم خوارج بوده‌اند. گروه ديگر كسانى بودند كه در دوستى و اطاعت از امام (ع)، اخلاص داشتند، ولى به دليل شدت محاصره و مراقبت، موفق به پيوستن به آن حضرت نگشتند. تا آنكه همراه سپاه ابن زياد به كربلا آمدند و در شب عاشورا يا پيش از آن با استفاده از فرصت به امام (ع) پيوستند. شمار اين افراد بسيار اندك است و نام و يادشان در زندگينامه ياران امام (ع) آمده است. شايد بتوان گفت، كسانى از همين افراد، با سپاه عمر سعد همراه شدند ولى انتظار جنگ نداشتند و فكر مى‌كردند كه كار به صلح مى‌انجامد، اما پس از آنكه شرايط امام (ع) مورد قبول قرار نگرفت و جنگ حتمى گشت، به سوى امام (ع) روى آوردند و در ركاب آن حضرت جنگيدند تا كشته شدند. شمار اين افراد نيز اندك است. اما بخش اعظم ناراضيان كسانى بودند كه از ترس ابن زياد و به اجبار همراه سپاه عمر سعد بيرون آمدند. اينان افراد سست عنصر و گرفتار دو گانگى شخصيت بودند. از اين رو دلهايشان با امام و شمشيرهايشان با دشمنان امام بود. اينان هيزم آتش فاجعه و عنصر اصلى ارتكاب جنايت بودند.

آيا شاميان در واقعه طف شركت داشتند؟

مسعودى بر اين باور است كه شاميان در واقعه طف شركت نداشتند. او مى‌گويد: «همه سپاهيانى كه در جنگ با امام حسين (ع) و قتل وى شركت داشتند، تنها از اهل كوفه بودند و هيچ شامى‌اى در آن واقعه شركت نداشت ...». [١] ولى از برخى متون تاريخى ديگر چنين استفاده مى‌شود كه شاميان دركربلا در روز عاشورا شركت داشته‌اند.

ابن سعد در طبقات مى‌نويسد: «مردى از اهل شام على اكبر حسين (ع) را فراخواند.

مادر على اكبر دختر ابى مرة بن عروة بن مسعود ثقفى و مادر او دختر ابى سفيان بن حرب، مادر بزرگ على اكبر، بود؛ و مى‌گفت: «تو با اميرالمؤمنين خويشاوندى، اگر بخواهى به تو امان مى‌دهيم تا هركجا دوست دارى بروى. گفت: آگاه باش، به خدا سوگند، كه رعايت‌

[١] ر. ك: مروج الذهب، ج ٣، ص ٧١؛ و (به نقل از وى) تذكرة الخواص، ابن جوزى، ص ٢٢٦.