با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٠ - ٣١ - عمرو بن قرظه انصارى

آن ضربت بيمار شد و مدت يك سال كامل در بستر افتاد و در پايان سال وفات يافت.

خداوند از او خشنود باد، در قائميات درباره او آمده است: سلام بر عمرو جندعى كسى كه پيكر او بر اثر جراحات پاره پاره شد. [١] [٢]

٣١- عمرو بن قرظه انصارى‌

سماوى گويد: وى عمرو بن قرظة بن كعب بن عمرو بن عائذ بن زيد مناة بن ثعلبة بن كعب بن خزرج انصارى كوفى است.

قرظه از صحابه راوى و از اصحاب امير مؤمنان (ع) بود. او در كوفه سكونت گزيد و در جنگهاى آن حضرت در ركابش جنگيد و حضرت او را حكمران فارس قرار داد. او در سال ٥١ وفات يافت و نخستين كسى بود كه در كوفه بر وى نوحه سرايى كردند. قرظه از خود فرزندانى به جا گذاشت كه مشهورترينشان عمرو و على هستند.

عمرو در دوران قبل از جنگ و پيش از ممانعت در كربلا نزد ابا عبداللَّه الحسين (ع) آمد.

امام حسين (ع) در گفت و گوهايى كه پيش از آمدن شمر با عمر سعد داشت او را مى‌فرستاد؛ كه پاسخ مى‌آورد. تا آنكه با رسيدن شمر ارتباط ميان آن دو قطع گرديد.

چون روز دهم محرم فرا رسيد، از امام حسين (ع) اجازه ميدان خواست و چون به ميدان آمد گفت:

جنگاوران انصار مى‌دانند كه من از قلمرو خاندانم پشتيبانى مى‌كنم،

با ضربت جوانى كه جان و خانه خويش را فداى حسين مى‌كند.

شيخ ابن نما گويد: با اين سخن كه در راه حسين خونم و خانه‌ام را فدا مى‌كنم طعنه به ابن سعد زده است. چرا كه وقتى امام (ع) به ابن سعد گفت: «با من بيا» گفت: بر خانه‌ام بيمناكم.

امام (ع) فرمود من به جايش به تو خانه‌اى مى‌دهم. گفت: بر اموال خويش بيمناكم. فرمود:

من از اموال خويش در حجاز به تو مى‌دهم و او ابراز ناخشنودى كرد. [٣]

[١] در زيارت ناحيه مقدسه پس از سلام بر سوّار بن ابى عمير، بر وى درود چنين فرستاده شده است:

«السلام على المرتثّ معه عمرو بن عبداللَّه الجندعى». و ر. ك: بحار الانوار، ج ١٠١، ص ٢٧٣.

[٢] ابصار العين، ص ١٣٦- ١٣٧؛ و ر. ك: وسيلة الدارين، ص ١٧٨، شماره ١١٣.

[٣] ر. ك: مثير الاحزان، ص ٦١.