تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧١ - تدبر و صفات نفسانى

كه آن را از گوينده‌اش مى‌شنوم و ديگر نتوانستم خود را به سبب معاينه قدرت او سر پا نگاه دارم» [٢].

٢- از صفت ايمان داشتن به قرآن صفت بزرگوارانه ديگرى نشأت مى‌گيرد كه عبارت از آمادگى براى مورد عمل و تطبيق قرار دادن آيات آن است. اين صفت شرطى مهم براى فهم آيات خدا است، چه تسليم پيش از جستجوى حق سبب آماده شدن نفس براى بحث مجرد است، به همان‌گونه كه استكبار و ترديد داشتن در قبول نتايج بحث علمى از ارزش اين بحث در نزد انسان مى‌كاهد و در نتيجه او را از اين بحث منصرف مى‌كند.

از اين رو بر انسان لازم است كه قرآن را پيشواى خود قرار دهد و زمام كار خود را به آن تسليم كند، و اين كار را پيش از تلاوت آيات انجام دهد. و امام على عليه السلام در وصف انسان مؤمن چنين مى‌گويد: «كتاب زمام او را به دست گرفته و راهبر و پيشواى او است؛ آن‌جا كه سنگينى او از ميان برود، فرود مى‌آيد، و هر جا كه منزل او است پايين مى‌آيد».

و گروهى از مردم قرآن مى‌خوانند و آن را به مقتضاى هواى نفس خويش چنان تأويل مى‌كنند كه از عمل كردن به آن خود را دور نگاه دارند؛ بدانيد كه اينان به فهم قرآن هرگز دست نيافته‌اند، بلكه تلاوت قرآن بر وزر و وبال آنان افزوده است.

كسى به علم قرآن دسترس پيدا مى‌كند كه نسبت به حق فروتنى كند و در برابر خدا تسليم شود و در صدد جستن واقعيت باشد، در حالى كه پيش از آن آماده پيروى حقيقت و در صدد يافتن آن بوده است.