تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦١٠ - خطر ربا

/ ٦٥٦ سرانجام به جايى مى‌رسند كه رباخواران براى تأمين منافع حرام خود با دشمن خارجى ضد امت و ملت خود همكارى مى‌كنند.

اسلام ربا را حرام كرده و عذاب ربا خواران را همچون عذاب كفار داشته است

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا الرِّبَوا أَضْعافاً مُضاعَفَةً وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! ربا را دو و چند برابر مخوريد و از خدا بترسيد، باشد كه رستگار شويد.» [١٣١] «وَ اتَّقُوا النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكافِرِينَ‌- و از آتشى بترسيد و از آن بپرهيزيد كه براى كافران آماده شده است.» هيچ چيز جز تقواى موجود در نفوس نمى‌تواند از رباخوارى جلوگيرى كند، بدان سبب كه ربا رمز بهره كشى زشت و كريه است، و اسلام تنها رمز را حرام نساخته، بلكه بهره‌كشى را در همه گونه‌هاى آن حرام داشته كه از آن جمله است احتكار و حيله‌گرى در معامله و زياده طلبى در سود بازرگانى و دزدى آشكار و پنهان و رشوه‌خوارى و نظاير اينها، و محدود كردن آزادى تجارت و زراعت و صناعت به خاطر تأمين منافع ثروتمندان.

بنا بر اين واجب است كه جامعه اسلامى داراى و جدان زنده‌اى باشد كه در شكل پرهيزگارى و ترس از خدا پيدا مى‌كند، و در آن به سبب وجود همين و جدان بهره‌كشى رايگان از مردمان و حرص و آزى كه سبب آن است نابود شود، و به جاى آن خوشبختى و رستگارى نصيب آن جامعه شود (لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ).

[١٣٢] هنگامى كه جامعه از بهره‌كشى پاك شود، از بيشتر اسباب گردنكشى و نفاق پاك شده، و آماده براى فرمانبردارى از رسول خدا است، مخصوصا در داور قرار دادن رسول در اختلافات نژادى و قومى و مصلحتى برخاسته در ميان گروه‌هاى مختلف آن جامعه، و لذا قرآن مى‌گويد

«وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‌- و از خدا و پيغمبر فرمانبردارى كنيد، باشد كه به رحمت رسيد.»