«وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ- و خدا در روز قيامت با ايشان سخن نمى‌گويد و به آنان نگاه نخواهد كرد.» اينان پيوسته خود را تزكيه مى‌كنند و از جمله پاكيزگان و مقدسان و خالى از نقص و غير قابل انتقاد به شمار مى‌آورند، و چون عيبى از ايشان گرفته شود آن را عيب گرفتن از دين جلوه‌گر مى‌سازند و صاحب آن را تكفير مى‌كنند. و لذا خداى متعال درباره ايشان مى‌گويد

«وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- و پاكشان نمى‌سازد، و آنان را عذابى دردناك خواهد بود.» اين، مجازات لذتهاى ساده و كم‌بهايى است كه با فروختن دين خود در دنيا از آن بهره‌مند شده بودند.

/ ٥٩٩ [٧٨] مليونها مردم نسبت به خود دين، بنا بر سفارش اين خائنان به رسالت مقدس آن، تمرد و سركشى مى‌كنند. چه دين را وسيله‌اى براى خوب جلوه دادن كارهاى زشت و تنبلى و جمود و تسليم شدن به طاغوت و راضى به بردگى شدن تصور مى‌كنند، و اين تفسير مكارانه را از بعضى از نصوص دينى بنا بر روشى شيادانه استخراج مى‌كنند.

«وَ إِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقاً يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتابِ وَ ما هُوَ مِنَ الْكِتابِ وَ يَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ يَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌- و گروهى از ايشان كتاب را با زبان خود ديگر مى‌كنند تا تو گمان دارى (كه آنچه مى‌گويند) از كتاب است و حال آنكه از كتاب نيست، و مى‌گويند: آن از نزد خدا است در صورتى كه از نزد خدا نيست، و به خدا دروغ مى‌بندند، و بر اين آگاهند.» و تعبير (يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتابِ) تعبيرى دقيق براى نشان دادن حالت نفسانى و روش عمل اين اشخاص است كه از لحاظ نفسانى در آن تلاش مى‌كنند تا دين را به هر صورت كه مى‌خواهند بپيمانند و به آن تغيير شكل دهند و آن را تحريف كنند، و از لحاظ سلوكى دين را از زبان آن سوتر نمى‌برند و رؤياهاى آن را به‌