تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٤ - ميزان عاملان

شدند

«آمَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‌- به خدا ايمان آورديم و گواه باش كه ما مسلمانيم.» آنان صادقانه به خدا ايمان آوردند و خود را به خدا تسليم كردند.

[٥٣] ايمان آن گروه به خدا ژرف و خالص از مصالح و هواهاى نفسانى و شك و ترديد و هدف يگانه آنان خرسندى خداى متعال بود؛ و هر دعوتى كه مالك عناصر مخلص و آرمانى در ايمان باشد، و بدون پيچيدگى و فلسفه و تردد وجود خود را به خدا پيشكش كند، پيروز خواهد شد.

بدين گونه ملاحظه مى‌كنيم كه اين گروه از ايمان خود با اين دعاى گرم راستين حكايت مى‌كند

«رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ‌- پروردگارا! ما به آنچه فروفرستادى ايمان آورديم و از پيغمبر پيروى كرديم، پس ما را با گواهان و حاضران بنويس.» [٥٤] در برابر اين گروه، اكثريت گمراه قرار داشت كه در انديشه طرح نقشه‌اى بود تا اين گروه را از راههاى گوناگون بكوبد، و همه آن نقشه‌ها بى‌نتيجه ماند، چرا كه اين گروه كوچك از ايمان راستين برخوردار بود، و با نقشه پاكيزه الهام گرفته از خداى متعال كار مى‌كرد و متكى بر ايمان افراد خود بود.

«وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ‌- و مكر كردند، و خدا مكر كرد، و خدا بهترين مكر كنندگان است.» اصحاب رسالت گذشته از خصوصيتهايى برخوردار بودند كه در جامعه ايشان وجود نداشت: آنان مؤمن و فداكار و با نشاط و يگانه بودند، بر پيشدستى كردن و برانداختن طرف مخالف توانايى داشتند، و جامعه‌هاى سست آنان چنين نبود.