تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٢ - رهنمودهايى از آيات

معنى مالك سواد اعظم يعنى شهر بزرگ است و اطاعت او واجب است، و اين در صورت مقيد بودن آن است، و اگر مطلق باشد به معنى خداوند متعال است.

[حصورا]: يعنى كسى كه از مجامعت خوددارى مى‌كند، و كسى كه سر خود را پنهان مى‌كند نيز حصور خوانده شده است.

٤٠ [عاقر]: از مردان، آن كس كه فرزند نمى‌آورد و از زنان، آنكه نمى‌زايد.

٤١ [رمزا]: اشاره كردن به دو لب، و گاه در اشاره به ابرو و دست نيز اطلاق مى‌شود و بيشتر استعمال آن به معناى اولى است.

[العشى‌]: از بودن آفتاب در نصف النهار به نيمروز است تا غروب آن.

[الإبكار]: از طلوع سپيده است تا چاشتگاه.

/ ٥٤٧

مردم و تقديس اشخاص و راهنماييهاى قرآن‌

رهنمودهايى از آيات

از خلال داستانى واقعى از مردانى كه زيستند و عبرتهايى براى ما بر جاى گذاشتند، يعنى آل عمران و آل ابراهيم، و از خلال تجربه‌اى زنده كه هنوز در زندگى جريان دارد، قرآن، از حقايقى كلى و بصيرتهايى عام سخن مى‌گويد كه راهنماى همگان در همه روزگارها است.