تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩١ - نفس بشرى در ميان عقل و شهوت

مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا- آراسته شد براى مردم دوستى شهوات از زنان و فرزندان و سيم و زر روى هم انباشته و اسبان نشاندار زيبا و چارپايان و كشتخوانها: اين است كالاى زندگى دنيا.» چيزى كه هست آنكه مى‌بايد اين شهوات عاجل در حدود معين خود بماند، و اين كار با تفكر در اين كه آينده عاليترى نيز وجود دارد كه آدمى لازم است زندگى خود را با آن موازنه و تعديل كند. اين چشمداشت متوجه چيزى است كه در نزد خدا است؛ پس چه چيز در نزد خدا است؟

«وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ‌- و جاى بازگشت نيكو نزد خدا است.» يعنى مستقبلى تأمين شده و خوب.

[١٥] «قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ‌- بگو

آيا شما را بياگاهانم به نيكوتر از اينها براى كسانى كه پرهيزگارى كردند در نزد پروردگارشان؟» و همراه با شهوات تا آنجا كه در قوه داشتند پيش نرفتند، بلكه شهوات را بر حسب چشمداشتهاى عقول خود توجيه كردند، و بر حسب ارزشهايى كه دينشان براى آنها در نزد خدا قايل مى‌شد.

«جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ- باغهايى كه نهرهاى آب از زير (درختان) آنها روان است،» و اين در انسان احساس طلب ضروريات زندگى او را سيراب مى‌كند.

«خالِدِينَ فِيها- جاودانه در آن مى‌مانند،» كه اين چشمداشت جاودانگى را براى ايشان تأمين مى‌كند، «وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ- و همسران پاكيزه،» كه مؤمن با آن شهوت جنسى خود را در دنيا تعديل مى‌كند، «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ‌- و رضوان و خشنودى خدا،» كه با آن حب مورد تمجيد بودن در دنيا اشباع مى‌شود.

/ ٥٢٥ بدين گونه مى‌بينيد كه چگونه آن كس كه با پرهيزگارى از افراط در