تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٤ - به كارزار كردن فرمان يافتند و پشت كردند

بيشتر سپاهيان از اين آزمايش درست بيرون نيامدند.

«فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ‌- پس چون طالوت با لشكريان به راه افتاد، گفت: خداوند شما را به نهرى مى‌آزمايد، و هر كه از آن بياشامد از من نيست، و هر كه از آن بيش از مشتى كه بردارد و بچشد نخورد از من است.» آن اندازه آب كه در ميان دو دست به صورت كاسه درآمده جاى مى‌گيرد.

«فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ‌- پس جز اندكى از ايشان ديگران از آن آب نوشيدند و سيراب شدند.» چون چنين شد، طالوت فرمان داد كه نتوانستند اندكى با تشنگى خود مبارزه كنند و بر خلاف دستور او سيراب شده بودند، به خانه‌ها و دامان مادران خود بازگردند، چه آنان مردان جنگ نيستند؛ جنگ نيازمند تحمل خشونت و فرمانبردارى است و سستى و عاجزى براى آن سودمند نيست. با سپاهيانى اندك از آن نهر دور شد، ولى افراد وى از لحاظ معنويات به صورتى نيرومند بودند.

/ ٤٢٩ «فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ‌ پس چون وى و كسانى كه با او ايمان آورده بودند، از نهر گذشتند، اينان به او گفتند كه: امروز ما را ياراى ايستادگى در برابر جالوت و سپاهيان او نيست.» و جالوت نماينده و فرمانده لشكريان كفر بود كه براى جنگيدن با سپاهيان طالوت صف‌آرايى كرده بودند و به صورت لشكر پرشمارى ديده مى‌شدند، ولى معنويات ايشان اندك بود. سپاهيان مؤمن طالوت از ديدن شماره فراوان افراد دشمن و ساز و برگ جنگى بسيار به وحشت افتادند، ولى روح ايمان ايشان را نجات داد ولى چون به ياد آخرت افتادند و پاداشى كه خدا در آن‌جا به ايشان عنايت خواهد كرد، به ايمان خود مطمئن شدند.

«قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ‌- كسانى كه مى‌پنداشتند كه به ملاقات خدا خواهند رفت،»