تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٤ - شرح آيات

شير است و از لحاظ علمى ثابت شده است كه بيشتر ناتوانيها و بيماريها در فرزندان نتيجه محروم ماندن از شير مادر است.

«وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ‌- و بر پدر است كه خوراك و پوشاك مادر را به خوبى و خوشى بدهد.» بر پدرى كه مادر كودك نوزاد خود را از او دارد و براى او به دنيا آورده، واجب است كه در پرداختن هزينه زندگى زن و فرزند به صورتى درخور و خوب و بنا بر سطح زندگى اجتماعى آنان كوتاهى نكند

«لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ‌- به هيچ تكليفى بيش از وسع و توانايى او نمى‌شود؛ هيچ مادرى، نبايد به سبب فرزند خود زيان ببيند، و هيچ پدرى نبايد براى فرزند خود زيان ببيند.» روا نيست كه عاطفه پدر و مادر بهانه‌اى براى زيان رساندن به ايشان از طريق فرزند شود، همچون ابن كه از ديدار ديگر منع شوند، يا اين كه يكى از دو همسر ديگرى را براى رعايت حق فرزند از لذت جنسى محروم سازد. در حديثى مأثور از امام صادق (ع)، در تفسير اين گفته خداى تعالى «لا تُضَارَّ والِدَةٌ» آمده است كه گفت: «زن، در آن هنگام كه مرد مى‌خواست با او نزديكى كند، دست خود را به جانب شوهر بلند مى‌كرد و مى‌گفت نمى‌گذارم، بيم آن دارم كه از تو حامله شوم و مرد به زن مى‌گفت: با تو نزديكى نمى‌كنم چه ترس آن دارم كه از من حامله شوى و فرزند خودم را بكشم، و خدا چنين دستور داد: «اين كه مرد مايه زيان زن، يا زن مايه زيان مرد شود». [٢٠] كه از نص دوم چنان برمى‌آيد كه معنى آنچه در آيه آمده جايز نبودن منع پدر از ديدار فرزندش است، يا عكس آن در صورتى كه فرزند نزد شوهر بوده باشد.

/ ٤٠٩ و حديثى مأثور از امام صادق (ع) چنين است: «نيز بر وارث روا نيست كه سبب زيان زن شود و بگويد: نمى‌گذارم فرزندش نزد او بيايد، و نيز اگر چيزى از