تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٦ - چرا رمضان؟

/ ٣٣٢ وَ الْفُرْقانِ‌- ماه رمضان ماهى است كه قرآن در آن فروفرستاده شده و راهنماى مردمان است. و بيناتى از راهنمايى و تميز حق از باطل.» «فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ‌- پس هر كس از شما در خانه و شهر خود باشد، بايد در اين ماه روزه بدارد.» «وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى‌ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ- و هر كس بيمار يا در سفر باشد، روزهاى ديگر چنين كند.» از آن روى روزه‌دارى در حالت بيمارى و در سفر روا نيست كه خدا

«يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ- خدا براى شما راحتى و آسانى مى‌خواهد و سختى و دشوارى براى شما نمى‌خواهد،» و بر آدمى لازم است كه فرمان خدا را اطاعت كند و خود را گرفتار كارهاى دشوار نسازد كه از جمله آنها روزه داشتن در سفر و در حالت بيمارى است.

«وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ- تا عده (روزهاى ماه) را كامل كنيد،» و هر روز كه از روزه شما فوت شد عوض آن را در روزهاى ديگر بگيريد.

«وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‌ ما هَداكُمْ‌- و از اين كه خدا راه را به شما نموده از بزرگى او ياد كنيد؛» و تعظيم و بزرگداشت خدا را به صورتى نيرومندتر از بزرگداشت هر كس يا چيز ديگر سازيد.

«وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ‌- و باشد كه شكرگزار او باشيد.» و شكر نعمتهايى را كه در ماه روزه نصيب شما كرده بود بگزاريد.

ب/ ٣٣٣ ه رياضت واداشتن نفس به رشد و نمو ايمان به خدا مدد مى‌رساند، بدان سبب كه شهوتهاى دنيا بزرگترين مانع ميان خرد آدمى و شناخت خدا است، و از راه روزه اين مانع (هر چند به صورت موقّت) از ميان مى‌رود و در اين هنگام نور ايمان در قلب درخشيدن آغاز مى‌كند، و بنده به تكبير پروردگار خويش مى‌پردازد و مى‌داند كه همه اين نعمتهاى عظيم از او است و سپاسگزار او مى‌شود.

به همين گونه منع موقتى بعضى از لذات جسمانى، مزه‌اى تازه دارد كه‌