تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٥ - از چه چيز مدد بگيريم؟

تا از شما ياد كنم، و از من سپاسگزارى كنيد و ناسپاسى و كفران نعمت مكنيد.»

از چه چيز مدد بگيريم؟

[١٥٣] «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از شكيبايى و نماز مدد گيريد كه خدا با بردباران است.» انديشه مدنيت يا رسالت هسته پيدايش امت است، و مسئوليت امت در برابر اين انديشه، به ياد بودن و شكرگزارى است، ولى امت به گروهى از صفات ضرورى نيازمند است كه برجسته‌ترين آنها مدد گرفتن از صبر و صلاة يعنى شكيبايى و نماز است، و اين همان شكيبايى است كه خدا، و در آن هنگام كه بنى اسراييل را در هنگام انجام دادن واجباتى دشوار به داشتن آن فرمان داد.

نماز (صلاة) گسستن از زندگى و توجه كردن و پيوستن به خدا است، بدان سان كه آدمى در دنيا به هيچ چيز، جز به خدا و عمل صالح، متكى و متكل نباشد؛ و هر امتى كه خواستار پيشرفت است، مى‌بايستى نيروى لازم براى اين كار را از خدا و ايمان به او و عمل كردن به دستورهاى او و بهره‌مند شدن از نعمتهاى او بر انسان به دست آورد، و اگر چنين بريدنى از جز خدا نباشد، امت تعليمات رسالت خود و نيروهاى ذاتى آن را از دست داده و بر نيروهاى خارجى و بيگانه تكيه كرده و از اين سرنوشت شوم فناى خود را فراهم آورده است، و صبر و بردبارى چشم داشتن به آينده است و چشم پوشيدن از بعضى از نعمتها در زمان حاضر به خاطر دست يافتن به نعمتهاى برتر از آن در آينده، و بنا بر اين بدون ديدن آينده و چشم به تحقق يافتن آن داشتن و در راه اين تحقق كوشيدن، امت پيشرفت نخواهد كرد، چه پيشرفت نيازمند (بهره‌گيرى) از بعضى از نيروها و كارمايه‌ها در (بازار زمان) است تا بهره در آينده به دست آيد.

كشاورز دانه‌هاى روزى خود را در زير خاك پنهان مى‌كند، و سخت در روياندن و مراقبت كردن از كشته‌ها تلاش مى‌كند، و چشم به آينده‌اى دارد كه در