تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - قرآن در آيات قرآن

برابر ما مى‌گشايد، كه چون به پژوهش در آنها بپردازيم، مى‌توانيم بيشتر از خصايص قرآن و صفات عالى و كمالى آن آگاه شويم.

و اين به معنى ناتوانى ما از فهم هر چيز در قرآن نيست، بلكه ما را به ضرورت پيشروى در آفاق معرفت قرآنى برمى‌انگيزد، بى‌اينكه حدى براى اين پيشرفت قايل باشيم يا از تلاشى كه در اين راه مى‌كنيم رنج و تعبى به ما دست دهد.

قرآن يگانه كتابى است كه خواننده آن خسته نمى‌شود، و هر چه تلاوت آن فزونى پيدا كند، شوق و شور براى اين تلاوت افزونتر مى‌شود.

اين بدان جهت است كه در هر قرائت تازه قرآن را تازه و نو مى‌يابيم، و به دانش و شناختن تازه از آن دسترس پيدا مى‌كنيم. آرى، گاه آدمى از تفحص براى به دست آوردن معارفى بيشتر از قرآن خسته مى‌شود، ولى قرآن از بخشيدن اين گونه شناختها، و بخشيدن به وفور و فراوانى، هرگز خسته نمى‌شود، و همچون ابر بخشنده‌اى است كه زمين را از بركات پيوسته خود پر مى‌كند و هرگز از بخشندگى باز نمى‌ايستد.

بنا بر اين بر ما واجب است كه بر درياى گسترده قرآن، كه كرانه‌ها در برابر امواج آن متلاشى مى‌شود، به بحرپيمايى بپردازيم.

و اگر پرسيده شود كه در فهم كتاب بزرگوار خدا بايد از چه چيز مدد بگيريم؟ پاسخ اين پرسش خود قرآن است، چه هيچ بعدى از معرفت نيست كه راهنمايى و بينه‌اى از آن در اين كتاب آسمانى نباشد، و از آشكارترين آنها بعد ويژه معرفت خود قرآن است.

پس قرآن چيست و خود قرآن چگونه آن را توصيف كرده است؟

در بيش از يكصد آيه از خصوصيات قرآن سخن رفته است. و چون بر آن دهها آيه را بيفزاييم كه از شؤون مختلف قرآن حكيم سخن رفته، گنجينه ثروتمندى از دانش فراهم مى‌آيد كه از/ ١٧ تدبر در آن آشنايى و معرفتى گسترده به قرآن حاصل مى‌شود. و چون ما اين گونه آيات را در ضمن تفسير فراگير قرآن خود مورد تفسير قرار