تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٧ - مصدر الهام

بعضى از انديشه‌هاى ايشان باشى از تو خرسند خواهند شد؛ هرگز چنين نخواهد شد.

«وَ لَنْ تَرْضى‌ عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لَا النَّصارى‌ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‌- و يهود و نصارى به تو خرسندى ننمايند جز آنكه پيرو ايشان شوى. بگو: تنها هدايت الاهى هدايت است.» «وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ- و اگر، پس از آنكه علم به تو رسيد، پيروى هواهاى ايشان كنى، در برابر خدا سرور و ياورى نخواهى داشت.»/ ٢٤٤ آنان چيزى جز هواهاى نفسانى ندارند، و تو صاحب علمى، و هر كس علم را فروگذارد و در پى هوا رود، آينده را از كف خواهد داد، و خدا او را يارى نخواهد كرد.

[١٢١] جهودان و ترسايان دين خود را تحريف كردند و براى نصوص كتاب مقدس تفسير باطل فراهم آوردند، ولى

«الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ‌- كسانى كه به آنان كتاب داديم، چنان كه بايد آن را مى‌خوانند؛ اينان به آن ايمان آورده‌اند.» ايمانى صادق دارند، بدان جهت كه كتاب را براى فهميدن مى‌خوانند، و سپس به آن عمل مى‌كنند، و از آن روى كتاب را نمى‌خوانند كه افكار باطل خود را بر آن سوار كنند. اما كسانى كه كتاب را براى آن مى‌خوانند كه در آن آيه‌اى در تأييد انديشه‌هاى خود پيدا كنند، و سپس آن را مى‌گيرند و همچون شعارى براى حق جلوه دادن تصرفات باطل و نارواى خود به كار مى‌برند، و آيات ديگر را كنار مى‌گذارند، در واقع به صورت كامل نسبت به كتاب خدا كافرند.

«وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ‌- و كسانى كه به آن ايمان نياورند، زيانكارانند.» چه، از هدايت و راهنمايى كتاب و آموزشهاى زندگى بخش و درست آن بهره‌اى نصيب آنان نمى‌شود.