تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٥ - معناى واژهها

غامض بودن معلوم يا دشوار بودن آن براى ناظر حاصل مى‌شود.

٥ [أولئك‌]: اسم مبهمى است كه براى هر حاضر قابل اشاره كردن به آن شايسته است، و در معنى جمع به كار مى‌رود.

[المفلحون‌]: رستگاران، و فلاح به معنى رستگارى و نيز به معنى بقاء و ظفر هم مى‌آيد.

٦ [الكفر]: پوشاندن و پنهان كردن نعمت؛ و شكر آشكار كردن و اظهار داشتن آن است.

[سواء]: مصدرى است كه به جاى فاعل مستو به كار رفته و به معنى يكسان است.

[انذار]: خبر دادن همراه با ترساندن است، پس هر بيم دهنده و منذر خبر دهنده است، ولى هر خبر دهنده بيم دهنده نيست.

٧ [ختم‌]: يعنى مهر نهاد.

[غشاوة]: پوشش.

[عذاب‌]: پيوستگى و استمرار درد.

٨ [اليوم الآخر]: روز آخر، و از آن روى چنين خوانده كه پس از آن ديگر روزى نيست.

٩ [يخدعون‌]: مى‌فريبند، و اصل خدع به معنى پوشاندن و ابهام است.

١٠ [مرض‌]: علتى در بدن است و نقيض آن «صحة» است.

[اليم‌]: دردناك.

١٤ [لقوا]: از لقاء به معنى جمع شدن با چيزى از طريق مقارنه است. ملاقات كردن.