پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٥ - شرح و تفسير شاخههاى درخت پربار نبوّت

دعا على عليه السّلام مى‌فرمود: «ما سمعت من رسول اللّه شيئا فنسيته؛ من هيچ سخنى را بعد از آن از رسول خدا نشنيدم كه فراموش كنم؛ بلكه هميشه آن را به خاطر داشتم». [١] حديث «علىّ مع القرآن، و القرآن مع علىّ؛ على همواره با قرآن است و قرآن با على است». [٢] و همچنين حديث «أنا مدينة العلم و علىّ بابها؛ من شهر علمم و علىّ‌ام در است» [٣] از احاديث معروفى است كه در كتب شيعه و اهل سنّت وارد شده و همه گواه بر اين است كه اين خانواده، معادن علم و سرچشمه‌هاى حكمت بوده‌اند.

تفاوت «معادن» و «ينابيع» از اين نظر است كه «معدن» چيزى است كه معمولا مردم به سراغ آن مى‌روند و از آن بهره مى‌گيرند؛ ولى «ينابيع» (به معناى چشمه‌ها) چيزى است كه مى‌جوشد و به سوى مردم سرازير مى‌شود.

امام عليه السّلام در پايان اين سخن مى‌فرمايد: «ياور و دوستدار ما در انتظار رحمت حقّ است و دشمن كينه‌توز ما در انتظار مجازات حق است». (ناصرنا و محبّنا ينتظر الرّحمة، و عدوّنا و مبغضنا ينتظر السّطوة [٤]).

اين سخن بدان معنا نيست كه آنها چنين انتظارى را واقعا دارند؛ بلكه به اين معناست كه بايد منتظر چنين عاقبت شومى باشند و در واقع نوعى تهديد به عذاب الهى است، در دنيا و آخرت.

[١] براى آگاهى از منابع حديث مى‌توانيد به جلد ٩ پيام قرآن، صفحه ٣٥٩ به بعد و بحار الانوار، جلد ٣٥، صفحه ٣٢٦- ٣٣١ مراجعه كنيد.

[٢] الغدير، جلد ٣، صفحه ١٧٨ و ١٨٠.

[٣] به كتاب الغدير، جلد ٦، صفحه ٦١- ٨٠ مراجعه شود.

[٤] «سطوه» در اصل به معناى پريدن بر روى كسى و مقهور ساختن اوست و از آنجا كه يكى از لوازم آن مجازات كردن است، در خطبه بالا و مانند آن به اين معنا به كار رفته است.