پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٤ - شرح و تفسير شاخههاى درخت پربار نبوّت

داراى شاخه‌ها و فروع مختلفى است. ريشه و ساقه آن، پيغمبر اكرم و فرزندان او، شاخ و برگ‌هاى آن و هدايت مردم به سوى خدا، ميوه اين درخت است.

در تعبير دوم، خاندان نبوّت را به بارانداز و فرودگاهى تشبيه مى‌كند كه رسالت، در آن از سوى خدا نزول پيدا كرده است و در تعبير سوم، خانه پيامبر را مركز رفت و آمد فرشتگان الهى مى‌شمرد و على عليه السّلام و فرزندانش كسانى هستند كه در اين خانه و خانواده، پرورش يافته‌اند و طبعا آثار و بركات وحى در آنها پرتو افكن مى‌باشد.

واژه «ملائكه» در اينجا ممكن است كه اشاره به فرشتگان وحى باشد (جبرئيل و همراهانش) كه بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نازل مى‌شدند؛ يا اشاره به معناى اعمّى باشد كه ساير فرشتگانى را كه به عنوان خدمت يا بشارت در اين خانواده رفت و آمد داشته‌اند، شامل شود و در هر حال، منظور اين نيست كه فرشته وحى بر غير پيامبر نازل مى‌شده است.

تفاوت «شجرة النّبوّة» و «محطّ الرّسالة» از اين نظر است كه پيامبر داراى دو مقام بود: مقام نبوّت، كه همان خبر دادن از سوى خداست و مقام رسالت، كه تبليغ آن است.

يا به تعبير ديگر: نبىّ مأمور ابلاغ است و رسالت معمولا توأم با امامت و رهبرى و اجرا مى‌باشد.

و منظور از «معادن علم» آن است كه امامان اهل بيت عليه السّلام وارث علوم پيامبر و حافظ كتاب و سنّت بودند. در شأن نزول آيه شريفه « «وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ»؛ گوش شنوا اين پيام‌ها را در خود نگه مى‌دارد» [١] در روايات متعدّدى كه در منابع فراوانى از اهل سنّت نقل شده، آمده است كه پيغمبر اكرم فرمود: «سألت ربّي أن يجعلها أذن علىّ؛ از پروردگارم تقاضا كردم كه اين گوش شنوا را گوش على عليه السّلام قرار دهد» و به دنبال اين‌

[١] سوره حاقّه، آيه ١٢.