پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - شرح و تفسير تو اميد منى، تو پناه منى!

خداوندا! هر ثناخوانى؛ از سوى كسى كه ثنايش را مى‌گويد، پاداش و عطايى دارد (به همين دليل) من اميدوارم كه مرا به سوى ذخاير رحمت و گنج‌هاى مغفرت رهنمون گردى، خداوندا! اين وضع كسى است كه تو را در توحيد خاصّ خودت يكتا شمرده، و غير تو را لايق اين ستايش‌ها، و ثناها نمى‌داند. (خداوندا!) من به تو نياز دارم. نيازى كه جز فضل تو نمى‌تواند آن را برطرف سازد؛ و پريشانم، پريشانى و فقرى كه جز بخشش تو نمى‌تواند آن را برطرف سازد. حال كه چنين است، رضاى خود را در اين موقعيّت به ما عطا كن و دست نياز ما را از دامن غير خود كوتاه گردان «كه تو بر هر چيز توانايى».

شرح و تفسير تو اميد منى، تو پناه منى!

فراموش نكرده‌ايم كه امام عليه السّلام اين خطبه بسيار جامع و مفصّل را در پاسخ كسى بيان فرمود كه تقاضاى بحثى درباره صفات خدا نموده بود و امام عليه السّلام نخست با دقيق‌ترين و ظريف‌ترين عبارات، صفات خداوند را اعم از صفات جمال و كمال، شرح مى‌دهد، سپس به سراغ صفات فعل او مى‌رود، از آفرينش فرشتگان و زمين و آسمان و آنگاه خلقت انسان و انواع نعمت‌هايى كه به او بخشيده و سرانجام از علم خداوند به همه جزئيّات و كليّات جهان هستى، سخن مى‌گويد.

سپس در اين بخش از خطبه كه بخش پايانى آن است، رو به درگاه خدا مى‌آورد و با دعاى پر معنايى كه بحث‌هاى اين خطبه را تكميل مى‌كند آن را پايان مى‌دهد.

در اين بخش، نخست خداوند را به بهترين صفات توصيف مى‌كند؛ توصيفى كه براى غير او جايز نيست و نشانه‌اى از توحيد در مقام دعا است مى‌فرمايد:

«خداوندا! تو داراى اوصاف جمال و صفات كمال فراوان هستى». (الّلهمّ أنت أهل‌