پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٧ - شرح و تفسير تو اميد منى، تو پناه منى!

الوصف الجميل، و التّعداد [١] الكثير).

آرى تمام صفات نيك در ذات پاكت جمع است، «تو كريمى، تو رحيمى، تو نماينده فضلى، تو سزاوار ثنايى». و به همين دليل: «اگر به تو آرزومنديم به خاطر آن است كه تو بهترين آرزوى مايى و اگر به تو اميدواريم تو بهترين مايه اميد و رجايى» (إن تؤمّل فخير مأمول، و إن ترج فخير مرجوّ).

سپس مى‌افزايد: «بارالها! تو به من، توان دادى كه به مدحى بپردازم كه غير تو را با آن، مدح نمى‌گويم و به ثنايى روى آورم كه بر غير تو نمى‌خوانم و روى سخنم را به كسانى كه كانون نوميدى و محلّ ترديد هستند، متوجه نمى‌سازم؛ (آرى) تو زبانم را از مدح و ستايش انسان‌ها و ثناخوانى مخلوقات (در پرتو معرفت و ايمان به ذات پاكت) باز داشته‌اى». (الّلهمّ و قد بسطت لي فيما لا أمدح به غيرك، و لا أثني به على أحد سواك، و لا أوجّهه إلى معادن الخيبة و مواضع الرّيبة، و عدلت بلساني عن مدائح الآدميّين؛ و الثّناء على المربوبين المخلوقين).

جالب اينكه امام عليه السّلام مدح و ستايش پروردگار را با شكر مى‌آميزد و از اينكه خداوند، توفيق عنايت كرده كه زبانش به مدح و ثناى انسانها و مخلوقات- در برابر خالق- به گردش در نيايد، اظهار مسرّت مى‌كند و چه كارى از اين بهتر كه انسان چشم بر عالم اسباب ببندد و در ماوراى آن تنها ذات «مسبّب الأسباب» را ببيند و تمام حمد و ثناى خود را به پيشگاه او نثار كند.

سپس در يك نتيجه‌گيرى زيبا و دلنشين به پيشگاه خدا چنين عرضه مى‌دارد:

«خداوندا! هر ثناخوانى از سوى كسى كه ثنايش را مى‌گويد پاداش و عطايى دارد و من اميدوارم كه مرا به سوى ذخاير رحمت و گنج‌هاى مغفرت، رهنمون كردى».

[١] «تعداد» (به فتح تاء) به گفته ارباب لغت معناى مصدرى دارد؛ و به معناى شمارش چيزى است. (بعضى آن را مصدر ثلاثى مجرّد مى‌دانند و بعضى مصدر باب تفعيل، كه نخست تعديد بوده و ياى آن تبديل به الف شده است) و تلفّظ «تعداد» (به كسر تاء) بسيار كم است.