فعل معين از مشتقّات مصدر شدن»: «و شرط آن است كه هر آيت كه بدو رسيم يا هر لفظ و هر قصّه، آنچه شرط است در او گفته شود» (١/٣)؛ نيز: «حدّ محكم هر آن لفظى باشد كه ظاهرش خبر دهنده بود از معينش بى اعتبار امرى كه ضم كنند به آن؛ چنان كه مثالش گفته شد» (١/٥)؛ نيز: «چون آن آيت يا آن لفظ مكرّر شود در قرآن، حواله بر گفته كرده شود» (١/٣). ٣٦. ١٠. ساختن فعل مجهول با فعل معين از مشتقّات مصدر «آمدن»: «و بيان اين كرده شود (= و اين بيان كرده شود) و دليل بر مذهب صحيح گفته آيد، ان شاء اللّه تعالى وحده» (١/٣٧). ٣٧. ١٠. نوعى ساخت فعل ماضى: مصدر مرخّم يا ماضى ساده سوم شخص مفرد + پسوند مانى؛ نظير: كردمانى، بودمانى، خواستمانى و...: «اگر نه آنستى، ما از گرماى دوزخ بسوختمانى» (١/١٥٧). ٣٨. ١٠. كاركردهاى «ب»، جزء پيشين فعل: ١. ٣٨. ١٠. با فعل: «ما برفتيم و بپرسيديم» (١/٣٢)؛ نيز: «هر كه فاتحة الكتاب بخواند، همچنان باشد كه صد و چهار كتاب بخوانده باشد» (١/٣٠). ٢. ٣٨. ١٠. با مصدر: «و آياتى كه وارد باشد بر سببى، سبب نزول آن بگفتن...» (١/٢). ٣٩. ١٠. تكرار فعل و حفظ زوايد: «گفت: من در مسجد واسط نشسته بودم و دوستى با من نشسته بود» (١/٧٠)؛ نيز: تكرار فعل اسنادى و حرف ربط: «اميرالمؤمنين عليه السلام روايت كند كه رسول عليه السلام گفت: يا علىُّ أنا سَيّدُ ولد آدم وانت سيّد العرب؛ گفت: من سيد ولد آدمم، و تو سيّد عربى، و سلمان سيّد پارس است، و صُهُيب سيّد روميان و بلال سيّد حبشه، و طور سيّد كوههاست، و سدره سيّد درختان است، و سيّد ماهها ماه حرام است، و سيّد كلامها، قرآن است، و سيّد قرآن سورة البقرة، و سيّد سورة البقره، آية الكرسى است. يا على! در اين آيه