تفسير نيز مشهود و محسوس است و غالب سليقه هاى آن عصر در اين كتاب ديده مى شود؛ مانند آوردن فعلهاى شرطى، ترديدى، مطيعى و استمرارى با ياى مجهول، استعمال متكلم مع الغير در فعلهاى ترديدى يا شرطى مزبور كه فقط در قرن چهارم يا پنجم معمول بوده است؛ مانند: «كردمانى»، «ديدمانى» و «مُردمانى» و غير اينها كه در بلعمى و كتب متصوفه و اسكندرنامه ديده شده است، و نيز مانند اسكندرنامه پيشوند «ها» بر سر افعال مى آورد؛ چون: ها گِرم، ها گرفت و غير آنكه يادگار لهجه محلى رازى است و در پهلوى شمالى و ولايات اطراف رى و شهميرزاد و سنگسر معمول بوده است و هنوز رايج است. تنها شيوه اى كه ويژه آن كتاب است، مفرد آوردن جمع مخاطب است كه در ساير كتب اين دوره گاه به گاه با آن رو به رو مى شويم، ولى در اين كتاب صفحه اى از آن خالى نيست. چنان كه مى دانيم شيخ از به كار بردن لغت عربى خوددارى كرده و لغات پارسى را بر كلمات عربى ترجيح داده است، مگر در مواردى كه ناچار از استعمال لغات عربى بوده و معادل و برابر آن كمتر يافته است. بنابراين با مطالعه كلى تفسير كبير ملاحظه مى شود كه شيخ تا حدودى از تكلّفات الفاظ تازى بركنار بوده و لطافت و روانى همراه با جزالت و استوارى كلام در آن به خوبى هويدا و آشكار است. البته بنا به ضرورت، مستدلاّت شعرى (عربى و به ندرت فارسى) و احاديث و اخبار نبوى و علوى و كلمات بزرگان زيادى آورده و آنچه به عربى نقل كرده، غالباً به پارسى روان نيز ترجمه كرده و چه بسيار اخبار و احاديثى كه تنها به ترجمه آنها قناعت نموده است. استناد و استشهاد به احاديث و اخبار، اگر چه لازمه هر تفسيرى است، ولى بايد دانست كه اين كار اصولاً از قرن پنجم به بعد رواج پيدا كرده است و در تأليفات دانشمندانى نظير صاحب چهار مقاله (يا مجمع النوادر) يا مترجم كليله و دمنه هم ديده مى شود.