«راه كسانى كه به آنان نعمت دادى كه آنان نه مورد خشم قرار گرفته اند و نه گمراه اند»؛ يا: «راه كسانى كه به آنان نعمت دادى كه آنها نه از گروهى هستند كه مورد خشم قرار گرفته اند و نه از گروه گمراهان اند»؛ زيرا در اين آيه طلب هدايت به راه كسانى است كه داراى سه ويژگى اند: ١. مورد نعمت و عنايت خدايند. ٢. مورد غضبِ حقّ نيستند. ٣. گمراه نيستند؛ كه در بيشتر تفاسير از جمله كشّاف زمخشرى، بيضاوى، مجمع البيان، كنز الدّقايق بدان اشاره شده است. بنابراين مراد آيه اين است كه راه كسانى طلب شود كه داراى سه ويژگى اند: ١. مورد نعمت و عنايت خدايند. ٢. از زمره مغضوبين حق نيستند. ٣. از زمره ضالّين هم نيستند. با توجّه به اين امر آنچه در ترجمه هاى مشهور از ترجمه اين آيه ارائه شده، هر چند جداگانه مطلبى صحيح و درست است، ولى انصافاً ترجمه اين آيه نمى تواند باشد و استناد به عموم ترجمه ها در اين باره، نمى تواند رفع اشكال بكند؛ چون آنچه در ترجمه ملاك است ضوابط و قواعد ادبى است، نه كثرت ترجمه هاى بى ضابطه! در اين زمينه، علاوه بر اينكه سورآبادى و ميبدى هم در ترجمه سوره حمد همين دو خطاى مذكور را مرتكب شده اند، ديگر مترجمان هم خطاهاى آنان را تا عصر حاضر تكرار كرده اند و تنها مرحوم علاّمه شيخ ابوالحسن شعرانى و مرحوم سيّد علينقى فيض الاسلام و پس از آن دو بزرگوار، در ميان قرآنپژوهانِ كنونى، ناقد زبردست و اديب توانمندِ قرآنپژوهِ عصر ما جناب استاد حسين استاد ولى، در ترجمه آيه هفتم سوره حمد، راه درست و استوار را پيموده اند. مقالات نقد و بررسى اين دانشور پرتلاش در مجلاّت گوناگون از جمله: بيّنات و ترجمان وحى، گوياىِ تبحّر ادبى او در زمينه، ترجمه، تفسير و حديث است. انتظار مى رود كه ترجمه ايشان از قرآن كريم كه در آستانه انتشار است، افق روشن ترى از هنر ترجمه قرآن كريم بر روىِ ديدگان اهل نظر گشايد و گوهر گرانبهاى معانى كتاب الهى را بسى شيواتر و دقيق تر از ديگران در سلك تحرير به زبان شيرين فارسى عرضه دارد.