رسول عليه السلام گفت: هيچ روز آفتاب برنيايد، و الاّ بر پهلوهاى او دو فريشته ايستاده» (١/٢٥٠). ٣. ٧. به كار بردن حرف استثناى «مگر» همراه با حرف «را»: «همه خلايق بشنوند، مگر جنّ و انس را» (شعرانى، ج ١/٣٩٦).

٨. كاربرد وندها

١. ٨. پيشوند فعلى «ها»: كاربرد اين وند كه از ويژگيهاى گويش رازى شمرده شده، در اين تفسير بارها ديده مى شود. اين پيشوند برابر با جزءِ پيشين و غير صرفى «ب» تأكيد است: «و مراد به عهد، آن عهد است كه خداى تعالى بر ايشان ها گرفت در كتب ايشان» (١/٢٣٨)؛ «و از اينجاست حديث رسول كه گفت در حقّ مردى كه مردى را به دست ها گرفته تا ديگرى او را بكشت» (شعرانى، ج ١/١٦٧). پيشوند «ها» در مثال زير در معنى وندِ فعلى «بر» و يا «وا» (= باز) به كار رفته است: «آن گاه گويند أَقْبِضْ، فَيَقْبَضُ، ها بگير، او ها بگيرد. [بار ديگرش گويند: أَقْبِض، فَيَقْبَضُ، ها بگير، او ها بگيرد]» (١/١٩؛ ١٣/٦٢). ٢. ٨. وند فعلى «بر» در معناى «ب» تأكيد: «چون مرد خواهد كه از آن درها يكى برگشايد، آن داعى گويد: ويلك! نگشايى كه اگر برگشايى، در شوى» (١/٨٦). ٣. ٨. وند «ك» به نشانه تصغير و تحقير (به همراه واج ميانجى گ): «مى گفت: بند گك تو به درگاه توست، اسير تو به درگاه توست» (١/٨٢).

٩. عدد (اعداد معطوف)

١. ٩. عدد معطوف: عددى مركّب است كه از دو يا چند جزء تشكيل شده باشد. جزء نخست، عدد بزرگ تر و جزء يا اجزاى بعدى، عدد يا اعداد كوچك تر هستند كه با واو به هم عطف شده اند. شيوه كاربرد اين اعداد جالب و در خور توجّه