شما آيند كافران از اين سوى ايشان. مدد كند خداى شما به پنج هزار فرشتگان نشان كنندگان». ترجمه سورآبادى از اين آيه بر اساس قرائت مسوِّمين (به صيغه اسم فاعل) كاملاً درست است. ترجمه ميبدى: «آرى، چنين كنم اگر شكيبايى و پرهيزكارى پيشه كنيد و آنان به سوى شما آيند و خداوند شما را به پنج هزار از فرشتگان خود كه همه به نشانه جنگ آراسته اند يارى خواهد كرد». مى بينيم كه ترجمه ميبدى نيز مانند ابوالفتوح رازى غلط است؛ زيرا مُسوِّمين را «مُسَوَّمين» (به صيغه مفعول) ترجمه كرده است. ٩. سوره آل عمران، آيه ١٦٤: «لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ» ؛ «منّت نهاد خدا بر مؤمنان چون بفرستاد در ايشان پيغمبرى از ايشان كه مى خواند بر ايشان آيات، و پاكيزه مى كند ايشان را، و مى آموزد ايشان را كتاب و حكمت، و اگر چه بودند از اين پيش، در گمراهى روشن». اشكال: «اِنْ» در جمله «وَ إِنْ كانُوا...» مخفّفه از مثقّله است، نه وصليه و شرطيه. سورآبادى آيه را چنين ترجمه كرده است: «به درستى كه منّت نهاد خداى بر مؤمنان به نكو داشت چون بفرستاد ميان ايشان پيغمبرى از تنهاى ايشان، برمى خواند بر ايشان سخنان خدا را و عرضه مى كند بديشان نشانه هاى او را، و در آموزد ايشان را نامه و سخن درست يعنى قرآن و تفسير آن و ديگر سنّتها، و گرچه بودند و به درستى كه بودند از پيش در گمراهى هويدا». عجيب است كه سورآبادى «اِنْ» را هم وصليه و هم مخفّفه از مثقّله دانسته است! در صورتى كه جمله «و گرچه بودند» غلط و جمله «و به درستى بودند...» صحيح است. امّا ترجمه ميبدى از اين آيه صحيح است: «خداوند بر مؤمنان منّت نهاد كه