تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فِيها مِنْ كُلِّ الَّثمَراتِ وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمُ الآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ» ؛ «خواهد يكى از شما كه باشد او را بستانى از درختانِ خرما و انگورها كه مى رود از زير آن جويها، او را بود در آنجا از همه ميوه ها، و به او رسد پيرى، و او را فرزندانى باشد ضعيف، برسد آن را بادى با گرد كه در او آتشى باشد آن را؟ همچنين بيان كند خداى براى شما حجّتها تا مگر شما انديشه كنيد». رازى، در ترجمه اين آيه، هنرمندانه به نثر موزون روى آورده و به درستى هم از عهده ترجمه با حجمى معادلِ متن برآمده است. شاكله چنين نثرى در پرتو متنى مقدّس، تنها بازتاب گوشه اى از نثر استوار قرن ششم است. حال نگاهى به ترجمه سورآبادى از اين آيه بيندازيم: «اى دوست دارد يكى از شما كه باشد او را بستانى از خرمابنان و انگورها، مى رود در ميان آن بستان جويها، او را بُوَد در آن بستان از هر ميوه اى؛ و رسيده بُوَد او را پيرى؛ و او را باشند فرزندان سُستان و بيچارگان. بدان بستان رسد تف بادى كه در آن بود آتشى، سوخته گرد آن بستان. همچنين پيدا مى كند خداى شما را نشانها و مثلها تا مگر شما در انديشيد و بدين مثلها عبرت گيريد». در اين ترجمه نيز جملات، موزون ولى با حجمى فزون تر از متن، و با مفهومى مطابق با متن جلوه نمايى مى كند. امّا ترجمه ميبدى از اين آيه به نثر زمان ما نزديك تر و مفهوم آن براى همگان زودياب تر است. ببينيد: «آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى داشته باشد از خرمااستان و انگورستان كه جويها از زير درختان آن جارى است و در آن از همه گونه ميوه هاست و صاحب بستان پير شود؛ در حالى كه داراى فرزندان خُرد و ناتوان است. پس ناگهان گردبادى برآيد كه در آن آتش زهرناك باشد و آن باد سموم بستان را بسوزاند؟ چنين است بيانِ خداوند در سخنان خويش؛ شايد شما در آن انديشه