«عبداللّه مسعود روايت كند كه رسول گفت: من قرأ بسم اللّه الرحمن الرحيم كتب اللّه له بكلّ حرف أربعة آلاف حسنة و محا عنه أربعة آلاف سيئة و رفع اللّه له أربعة آلاف درجة؛ گفت: هر كه اين آيه بخواند، خداى تعالى او را به هر حرفى چهار هزار حسنه بنويسد و چهار هزار سيئه بسترد، و چهار هزار درجه از براى او ترفيع كند. و عبداللّه عباس مى گويد، رسول گفت: معلّمان بهترين مردمان اند كه بر زمين مى روند از انبيا و ائمه؛ براى آنكه هر گه كه دين خَلِق شود، مجدّد كنند، يعنى به تعليم قرآن. آن گه گفت: آنچه ايشان را دهى بر وجه عطيه دهى، و ايشان را به مزد مستانى تا حرج نيفكنى ايشان را. چون معلم كودك را تعليم و تلقين كند بسم اللّه الرحمن الرحيم و كودك بگويد، خداى تعالى براتى بنويسد از دوزخ براى كودك و براى پدر و مادرش و براى معلم. و در خبر مى آيد كه: رسول صلى الله عليه و آله با جماعتى به گورستانى بگذشت، اشارت به گورى كرد، گفت: خداوندِ اين گور را عذاب مى كنند. چون باز آمد، آن عذاب از خداوندِ آن گور برداشته بودند، گفت: بار خدايا! سبب چيست؟ جبرئيل آمد و گفت: مرد عاصى بود و مستحق عذاب؛ جز كه فرزندى داشت، او را به كتّاب دادند، معلّم او را تلقين كرد: بسم اللّه الرحمن الرّحيم: خداى تعالى گفت: عذاب از او بردارى كه نيكو نباشد پسر با نام و خطاب ما، و پدر در عذاب ما. به بركت اين نام، عذاب از وى برداشتم». [١]

فضيلت دانستن آيات قرآنى

«ابو عبدالرحمن السلمى روايت كند از قراى صحابه و عبداللّه مسعود و ابى كعب

[١] روح الجنان، ج ١، ص ٢٣ ـ ٢٤.