تقريباً مثل هم ترجمه شده اند: «پَسْرَوِى كرده باشند» و «پَسرَوى كنند»! حال ببينيم سورآبادى چگونه اين آيه را ترجمه كرده است: «چون بيزارى كنند آن كسان كه ايشان پرستيدندى چون معبودان، از آن كسان كه پسروى كردند ايشان را چون مشركان، و ببينند عذاب را، و بريده گشته بُوَد ميان ايشان پيوستگيها و دوستيها». ميبدى نيز آيه فوق را چنين ترجمه كرده است: «هنگامى كه پيشوايان و پيشروان بودند چون عذاب را مشاهده كردند از پسروان و پى بران خود بيزار شوند در حالى كه همه پيوندهاى آنان نيز گسسته است». احتمال مى رود كه كلمه «پسروىِ» اوّل در ترجمه ابوالفتوح همان «پيشروى» بوده است كه اشتباهاً به دست كاتب يا در حروفچينى پديد آمده است. صرف نظر از آن، تعبيرِ «و بريده شود به ايشان رسنهايى» ترجمه اى صد در صد گنگ و نامفهوم است كه هيچ فايده اى بر آن مترتب نيست؛ در حالى كه ترجمه سورآبادى و ميبدى كاملاً مفهوم و مفيدِ معناى درستى از آيه هستند. ابوالفتوح در تفسير اين آيه گويد: «و ياد كن اى محمّد! آن روز كه متبوعان از تابعان تبرّا كنند و بيزار شوند. مراد به متبوعان رؤساى ضلالت اند، و به تابعان عوام و سَفِلَه اند... و هر دستاويز و مستمسكى كه در دنيا به دست آورده باشند، فردا از دست ايشان برود، و دست ايشان از آن گسسته شود». بنابراين، با توجّه به اين تفسير روشنگر، ترجمه روان و روشن آيه چنين است: «آن گاه كه آنان كه پيروى شده اند از آنان كه پيروى كرده اند، بيزارى جويند. عذاب را ببينند و پيوندهايشان بگسلد». (ترجمه دكتر ابوالقاسم امامى) يا: «همان گاه كه پيشوايان [گمراه] از پيروان تبرّى جويند و عذاب را مشاهده كنند و پيوندشان گسسته شود». (ترجمه استاد بهاءالدّين خرّمشاهى) يا: «همان وقت كه پيشوايان از پيروان بيزارى مى جويند؛ در حالى كه عذاب را