مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٢٨

بشارت داد خلقان را و تو بر مانند آنى كه عيسى بود و تو پيغامبرى مرسلى و تو را جهاد فرمايند و اگر من آن روزگار دريابم، با تو جهاد كنم». [١] ١٢. ديگر از خصوصيات تفسير شيخ، شيوه نوشتن «جايها» به صورت «جائيها» است كه در چند مورد در نثر ابوالفتوح ديده شد و اين خود يكى از خصوصيات املايى است؛ مثال: «و اين معنى به جائيهاء ديگر مستقصى گفته شود، ان شاء اللّه تعالى». [٢] و همچنين گاهى «ه » را به جاى «ء» به كار مى برد و «جايگاهى» را به هيئت و شكل «جايگائى» در مى آورد. ١٣. از خصوصيات دستورى ديگر نثر ابوالفتوح شيوه الحاق «ش» ضمير متصل است به آخر كلماتى كه به هاى غير ملفوظ مختوم اند؛ چون «عدّه يش» در اين عبارت: «اگر زن آزاد بود و اگر برده و اگر آبستن بود، عدّه يش ابعد الاجلين باشد». [٣] و مانند «روزه يش»: «آنچه محرّمات و واجبات است نمازش واجب نبود يا درست نيايد و روزه اش درست نباشد». [٤] و نيز مانند «اندازه يش»: «ومتعه دهى ايشان را بر توانگر باشد اندازه يش بر درويش اندازيش برخوردارى واجب را بر نيكوكاران». [٥] ممكن است آمدن ياء در هنگام افزودن «ش» تحت تأثير لهجه رى باشد كه متمايلاً به كسره و كسره مضاف به ياء تبديل شده باشد.