«گروهى از آيه ها را كه در نظم قرآنى ميان دو بسم اللّه و از پى هم قرار گرفته، سوره نامند. به هر صورت، سوره به گروهى از آيات اطلاق مى گردد كه ميان دو بسم اللّه به هم پيوسته اند و از غير پيراسته اند». [١] وى در جمع اقوال در معناى سوره اين گونه مى نگارد: «معناى سوره قرآنى را با معنى آن در لغت پيوستگى و وابستگى خاصى است؛ زيرا سوره قرآن چون سخن خدايى است، داراى منزلت و شرف و پايگاه بلند و رفيع است. و يا اينكه قرائت هر سوره اى موجب بلندى مرتبه و برترى منزلت قارى آن مى شود». و يا از اين نظر كه چون دژ بلند بالا و غير قابل نفوذ و رسوخى است و همچون باروى شهر كه بر همه شهر و هر چه در آن است احاطه دارد، سوره نيز گرداگرد آيه را فراگرفته و آنها را به هم پيوسته و در برابر هر باطل و مكابره اى، حصن حصين و جاودانه اى بر پا ساخته است. و يا به سان كاخ پر جلال و شكوه و با عظمت و پر هيمنه اى است كه هر دانشمند متفكرى را به شگفتى انداخته و هر نابغه و داعيه بخردى را به اعجاب واداشته است». [٢] تمام مطالبى كه ذكر شده، مى تواند معناى لغوى باشد؛ ولى ابوالفتوح آن را با توجه به محتواى عميق و انيق آيات و سور قرآنى، به معنى مقام و منزلت و شرافت دانسته و هر سوره اى را منزلى از منازل شرف معرفى كرده و اين با توجه به فضايل قرائت سور، متناسب مى نمايد.

[١] تاريخ قرآن، محمود راميار، ص ٥٧٧ ـ ٥٧٨.[٢] همان.