خود را ساده و به دور از تكلفهاى بيانى نگاشته، نيازى به آراستن آن با صنايع مختلف، از جمله استفاده از اشعار فارسى، نداشته است. در يك بررسى كه در مجلد آغازين تفسير ابوالفتوح صورت گرفت، در برابر ٤٤٠ بيت عربى، تنها پنج بيت فارسى به كار رفته بود و اين امر ادعاى ما را ثابت مى كند.

ج) خصوصيات فكرى

قبل از پرداختن به اين مبحث بايد خاطرنشان كرد كه هدف اصلى اين پژوهش، پرداختن به مباحث زبانى و ادبى بوده است، اما از آنجا كه تحقيق در حوزه سبك شناسى از نظر برخى محققان، شامل سبك شناسى فكرى هم مى شود. به طور خلاصه به اين مبحث مى پردازيم: اول: در اين تفسير غير از مباحث كلى دينى، به مباحث مذهبى نيز پرداخته شده است. ابوالفتوح اولين كسى است كه تفسير شيعى را به زبان فارسى نگاشته و لاجرم به مباحث خاص شيعه، از جمله مبحث امامت، توجه ويژه اى داشته است. همچنين در لا به لاى تفسير، مسائل فقهى را از نگاه شيعه نگريسته است. دوم: اين تفسير به زبان فارسى است و چون نويسنده آن به فرهنگ و تمدن ايرانى دلبسته بوده، اين دلبستگى را در كتاب خود نشان داده است. سوم: در برخى از موارد، الفاظ و اصطلاحات كلامى و فلسفى هم به چشم مى خورد. در قرن شش، فلسفه اسلامى در جايگاه نسبتاً والايى قرار داشت و چندان دور از ذهن نيست كه مفسر قرآن نيز با آن مباحث آشنا باشد و در تأليف خود، زبانى همچون زبان فيلسوفان و متكلمان به كار برد. بارى، بررسى خصوصيات فكرى تفسير ابوالفتوح، موضوع پژوهش جداگانه اى تواند بود و تحقيق در انديشه هاى كلامى، فلسفى، مذهبى، علمى و نيز حس ايرانى دوستى ابوالفتوح رازى، مجالى ديگر مى طلبد و از عهده راقم اين سطور خارج است.