مرا اميد آن است كه برون آرد» (١٣/١٠٩). لاجرم: «بيست روز ديگر تمامى چهار ماه لاجرم شرع هم بر اين منهاج قيمت آن جنين نهاد در شكم مادر» (١٤/١١). و ان علوا: «و اظهار زينت نكنند، الاّ بر شوهران خود يا برادران خود يا پدران و شوهران يا پسران ايشان يا پسران شوهر ايشان و بر پدران خود شايد نيز تا اظهار كنند، و ان علوا؛ و اگر چه بر بالاى شود از اجداد و اجداد» (١٤/١٢٦)

٨. واژگان عربى

تفاوت اين مورد با مورد قبل در اين است كه معادلهاى فارسى براى اين دسته لغات به آسانى در دست بوده است، ولى مؤلف ترجيح داده است از لغات عربى بهره بگيرد. اين كاربرد باعث شده است كه درصد زيادى از لغات عربى به اين شيوه در تفسير مورد استفاده قرار گيرد. شايان ذكر است كه حشر و نشر مؤلف با قرآن كريم و بهره گيرى از احاديث و روايات و اقوال عربى در وارد كردن اين دسته لغات بسيار مؤثر بوده است. البته اين بيان به اين معنا نيست كه اين تفسير در مقايسه با تفاسير مشابه از لغات عربى بيشترى بهره گرفته است؛ زيرا يكى از ويژگيهاى سبكى بارز اين تفسير به كارگيرى معادلها و واژگان كهن فارسى است. به نمونه هاى ذيل بنگريد: آيس: «حاتم اصم گفت: مؤمن از همه كس آيس بود، مگر از خداى تعالى و منافق به همه كس اميد دارد، مگر به خداى تعالى» (١/١٣٦). «به بار هفتم، كه هاجر چون آيسى شد و محنت به غايت رسيد، جبريل عليه السلامبيامد» (٢/١٥٥). ازاحت علت و نصب ادله: «فعل بى اعانت قديم (جلّ جلاله) نباشد از خلق حيات