به دليل آنكه «وند»ها در ساخت واژه و تركيبات تازه نقش اساسى دارد، از نظر سبكى بسيار داراى اهميت هستند. پسوندها در اين تفسير بسيار متنوع اند. به نمونه هايى اشاره مى شود: ستان: « «إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفازاً * حَدائِقَ وَ أَعْناباً» [١] ؛ پرهيزگاران را رستگارى بود در خرماستانها و انگورها» (٢٠/١١٠). «آن گه رسول صلى الله عليه و آله گفت: هيچ قوت دارى تا برويم تا به اين خرماستان و اشارت كرد به خرماستانى كه ابوالهيثم بن التيهان را بود» (٢٠/٣٨٨). تاك: «كعب الاحبار را پرسيدند از تقوا، گفت: هرگز در هيچ راه تيه ناك رفته اى؟ گفت: آرى» (١/١٠١). «آن گه زن گفت: اى پير! به بركت فرود آى تا سرت بشورم كه گردناك شده است از گرد راه» (٢/١٤٨). « «فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها» [٢] ؛ من خواستم تا آن را عيبناك كنم» (١٣/١٨). انى: «بعضى از صالحان گفت: در ديرى رفتم، وقت نماز بود. ديرانى را گفتم: مرا ره نماى بر جاى پاكيزه تا نماز كنم» (٢/١٢٧). ك : «مى گفت: بندگك تو به درگاه توست اسير تو به درگاه توست» (١/٨٢). زار: «هاجر را و اسماعيل را ديدند زنى و كودكى طفل تنها بى مردى و انيسى، و آبى ديدند روان و گياه زارى» (٢/١٥٦).

[١] نبأ (٧٨): آيه ٣٢ .[٢] كهف (١٨): آيه ٧٩.