ديده اند و رابطه هاشان قطع شده است». (ترجمه آيت اللّه نعمت اللّه صالحى نجف آبادى) ٦. سوره بقره، آيه ٢٨٠: «وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ» ؛ «و اگر باشد درويشى، مهلت دهيد تا به دست فراخى، و اگر صدقه كنيد بهتر بود شما را اگر دانيد». اشكال: رازى، در ترجمه اين آيه «أَنْ» ناصبه در جمله «أَنْ تَصَدَّقُوا» را به صورتِ «إِنْ» شرطيّه تصوّر كرده است كه صحيح نيست؛ در صورتى كه «أَنْ» ناصبه با فعلِ مضارعِ «تَصَدَّقُوا» به تأويل مصدر مى رود و به صورت «تَصَدُّقُكُمْ» درمى آيد. بنابراين ترجمه صحيح آيه چنين است: «و اگر [وامدار] تنگدست بود، مهلتى بايد، تا گشايشى يابد؛ و بخشيدن آن براى شما بهتر است، اگر بدانيد». آقاى اميد مجد، كه قرآن را هنرمندانه به نظم درآورده، با اينكه بر مبناى ترجمه استاد محمّدمهدى فولادوند اين كار را انجام داده است، در ترجمه اين آيه بر خلاف ترجمه آقاى فولادوند به خطا رفته است. بنگريد: { اگر تنگدست است آن بينوابر او گر ببخشيد باشد روا } كه صحيح آن چنين است: { اگر تنگدست است آن بينواتصدّق بر او هست خير شما } حال ببينيم سورآبادى آيه را چگونه ترجمه كرده است: «و اگر تنگدستى بود زمان دادنى بايد او را تا به آسانى؛ يعنى تا آن وقت كه فرا دست آرد. و اگر خود به جاى وام صدقه دهيد، بِهْ بود شما را از مهلت دادن آن معسر را، اگر هستيد كه مى دانيد». ميبدى نيز چنين ترجمه كرده است: «و اگر بدهكار ناتوان و تنگدست و دژوارْ حال باشد او را بايد درنگ داد تا بتواند به آسانى باز دهد و اگر شما به ناتوان ببخشيد، به سود شماست و براى شما بهتر است، اگر بدانيد».