لغت اصيل و مهجور تلفظ يا نوشتار خاص و استعمال ويژه كلمات در اين بخش قرار مى گيرد. ١.١. ابدال: حروف خاصى چون واو و با به جاى يكديگر به كار مى روند: «گورانى كه آنجا بودند»، به جاى گبرانى (٤/٣٥٤) [١] «بيت المقدس را بيران كرد» (٦/١١) «او را به گرماوه بردند» (٦/٣٥٧) «تابان بر او باشد» (٧/٤٠٩). نيز رك: (٦/٣٩٨) و (٨/٣٦١، ١٠٢، ٣٠٨). ٢.١. تخفيف: حرفى را از كلمه حذف مى كنند؛ مثلاً الف را از «راه» و «ى» را از «ديگر» كه در نهايت «ره» و «دگر» به دست مى آيد: «دگر باره گفتند» (٦/٣٤٦). «بر ره كاروان بود». «پيرهن با من دهيد» (٦/٣٥٠) «اين زندان و پيرامن آن» (٦/٤٢٩). «تا مردم را برون آرى» (٧/٦). ٣.١. استفاده از «او» براى غير جاندار: «در فهم معانى و اغراض او فهم كار بنديد» (٦/٣٣٨). «آوازى بيامد از او» (٨/٤٢٠)؛ يعنى از صاع

[١] همه ارجاعات بر اساس تفسير روح الجنان و روح الجنان، چاپ كتابخانه آية اللّه مرعشى نجفى است كه جهت اختصار به شماره جلد (در سمت راست) و شماره صفحه (در سمت چپ) بسنده شده است.