و مذهب ابو حنيفه و سفيان و اوزاعى و ابو عبيده و احمد حنبل آن است كه جهر نبايد كردن. و مذهب مالك آن است كه: خود در اصل نبايد خواندن. دليل بر صحت مذهب درست، يكى اجماع اهل البيت عليهم السلام است، و ديگر اخبار كه آمده است من جهة الخاصة و العامة: احمد بن محمد بن الحضرمى روايت مى كند از پدرش كه گفت: در قفاى مهدى خليفه وقت خود نماز كردم، به بسم اللّه الرحمن الرحيم آواز برداشت. چون فارغ شد، گفتم: يا اميرالمؤمنين! جهر چرا كردى به اين آيه؟ گفت: حدثنى أبى عن أبيه عبداللّه عباس كه گفت: در قفاى رسول عليه السلام نماز كردم، به اين آيه، يعنى بسم اللّه الرحمن الرحيم، جهر كرد. من گفتم: يا اميرالمؤمنين! من اين خبر را از تو روايت كنم؟ گفت: آرى. عمرو بن دينار روايت كند كه گفت: در قفاى عمر خطّاب و عبداللّه عبّاس نماز كردم، به اين آيه آواز بلند كردند. على بن زيد جدعان گفت: عبادله را يافتم كه در نماز به اين آيه جهر كردند، و به عبادله عبداللّه عباس و عبداللّه مسعود و عبداللّه عمر و عبداللّه زبير و عبداللّه صفوان را خواست. از رضا عليه السلام روايت كردند، از پدرش كاظم، از پدرش صادق عليه السلام كه گفت: اجتمع آل محمد عليهم السلام على الجهر ببسم اللّه الرحمن الرحيم و على قضاء ما فات من الصلوة في الليل بالنهار و على قضاء ما فات فى النهار بالليل، و على أن يقولوا في أصحاب النبيّ صلى الله عليه و آله أحسن قول؛ گفت: آل محمد اجماع كردند بر آنكه آواز بر بايد داشتن به اين آيه، و بر قضاى نماز شب به روز ببايد كردن، و قضاى نماز روز به شب. و در صحابه رسول خير بايد گفتن.