بردارنده اين ايوان است و گسترنده اين شادروان است، آراينده آن به آفتاب و ماه و ستارگان است، و دارنده اين پيغمبران است. و درود بر رسول او كه سيّد پيغمبران و ختم مرسلان و بر اهل البيت او كه ستارگان زمين و پيشوايان دين اند». (١/١). ٤. ٣. حذف ادات ربط و حروف پيوند: «آن گه حق تعالى هر دو گروه را جمع كرد در اين آيت [و] وصف كرد ايشان را به آنكه: «أُولئِكَ عَلى هُدىً» [١] ». ١/١١٠؛ نيز: «رسول گفت: چون مرد استعاذه كند [و] پناه با خداى دهد، شيطان از او بگريزد» (١/١١)؛ نيز: «سيبويه گفت: علامت تعريف، لام است [و] بس» (١/٢٥٠)؛ نيز: «ما گروهى ايم [كه ]پدر ما، در گمراهى است»؛ نيز: «آن كتاب [كه] شك نيست در او بيان است پرهيزكاران را»؛ نيز: «كيست ظالم تر از آن كس [كه] او منع كند مسجدهاى خداى را؟» گاهى حرف ربط «كه» بدون ضرورت خاصّى تكرار مى شود: «و درفشيدن برق به صفتى بود كه بيم آن باشد كه چشمها را كه راه نبينند» (١/١٤٩)؛ نيز: «چنان كه اصحاب رعد، انگشت در گوش نهند، ترس آن را كه نبادا كه چيزى شنوند كه موافق رأى ايشان نباشد» (همان). ٥. ٣. حذف جمله به قرينه لفظى: «به اين معنى از همه صحابه كس را نبود، بلكه از همه امّت [كس را نبود]، بلكه از همه امم [كس را نبود] تا هر كجا سرى از گريبان كفر برآمد به تيغ اوش عمر به سر آمد» (١/٢٣٩). ٦. ٣. حذف ادات استفهام: «و شما مى خوانى توريت، عاقل نه اى؟» (١/٢٣٦).

٤. صوت (شبه جمله)

١. ٤. به صورت جمله عربى، برگرفته از كلام قرآنى (صوت تعجّب و شگفتى):

[١] بقره (٢): آيه ٤ .