مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٧٠

تفسيرى، لغوى، فقهى، روايى و كلامى است و به اشعار تازى و پارسى زينت يافته است. در اين تفسير، دقايق صرفى و نحوى، اشتقاق واژگان و روشنگريهاى بسيار درباره كلام و نكات قرآنى آمده و از اين جهات شايسته بررسى و پژوهش است. به تعبير شادروان استاد دكتر سادات ناصرى: «تفاسير فارسى گنجينه هاى نفيسى است كه هم از نظم شرح و بيان سخنان خداوند و هم از نظر آشنايى با واژه هاى كهن پارسى ـ مستعمل يا نامستعمل در زبان پارسى امروز ـ و طرز جمله بندى و نگارش و اختصاصات انشايى و سبك شناسى، مفردات و مركّبات لغات و واژه ها حائز اهميّت و توجّه بسيار است و به عبارت ديگر، هم مورد استفاده اهل معنا و معرفت است و هم شايسته تحقيق و تعمّق و پژوهش اهل زبان و ادب و زبان شناسان». [١] شادروان ملك الشّعراى بهار، نثر روض الجنان را تقليدى از نثر كتب سده پنجم مى خواند. وى مى نويسد: «اين كتاب را نيز بايستى در عداد كتب علمى اين دوره، كه از نثر قديم تقليد مى شده است، قرار داده؛ زيرا در صرف و نحو و لغات و طرز جمله بندى كاملاً به كتب قرن پنجم شباهت دارد و غالب سليقه هاى آن عصر در اين كتاب ديده مى شود». [٢] دكتر حقوقى نيز چندين بار، نثر روض الجنان را پيرو و دنباله نثر كتب قرن پنجم برشمرده است. [٣] البتّه بايد اذعان داشت كه نثر ابوالفتوح يكدست نيست. در بخش ترجمه آيات نثر وى تابع شيوه ترجمه لفظ به لفظ يا تحت اللّفظى و در نتيجه، تا حدّى متاثّر از