مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٦٧

پيغمبرى از ميان خودشان برانگيخت كه به ايشان آياتِ خداوند را مى خواند و آنان را پاك و منزّه مى گرداند و كتاب خدا و حكمت به آنان مى آموزد؛ در حالى كه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند». ولى او در ترجمه آيه دوم از سوره جمعه را كه تقريباً مثل اين آيه است به خطا رفته و «اِنْ» مخفّفه از مثقّله را وصليه ترجمه كرده است: «... هر چند كه از اين پيش، آنان در گمراهى آشكارا بوده اند!». ١٠. سوره آل عمران، آيه ١٨٣: «الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللّهَ عَهِدَ إِلَيْنا...» ؛ «آنان كه گفتند كه خداى عهد كرد با ما...». اشكال: ماده «عَهِدَ» اگر با «إلى» بيايد به معناى «توصيه» و «سفارش» است، نه «عهد و پيمان». مترجم همين اشتباه را در سوره يس آيه شصت در ترجمه «أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ» مرتكب شده است: «نه پيمان كرديم با شما اى پسران آدم؟» در صورتى كه در مقام تفسير گفته است: «وَ قَولُهُ: «عَهِدَ إِلَيْنا» ، اَىْ أَوْصى إِلَيْنا؛ ما را وصيّت كرد در كتابش بر زبان پيغمبرش...». [١] سورآبادى نيز «عَهِدَ إِلَيْنا» » را به معنى «با ما عهد كرده است» ترجمه نموده كه صحيح نيست. ميبدى نيز دچار همين اشتباه شده است كه جمله فوق را به «خداوند بر ما پيمان برگرفت» ترجمه كرده است. اين بود حاصل بررسى و ارزيابى نويسنده اين مقاله از ترجمه سه سوره: حمد، بقره و آل عمران از ترجمه ارجمند ابوالفتوح رازى با مقايسه آن با ترجمه سورآبادى و ميبدى. در پايان اين مقال، تذكر نكته ديگرى را هم لازم ديدم و آن ترجمه اى است كه ابوالفتوح از آيه اوّل سوره «فلق» ارائه كرده است: «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» ؛ «بگو: پناه