١. در اينجا به عنوان آغاز سخن در اين مقال، از باب تبرك تمام ترجمه سوره حمد را مى آوريم و پس از نظرى گذرا به سيرى ناقدانه در ترجمه هاى سوره هاى بعد مى پردازيم. «١. به نام ايزد بخشاينده بخشايشگر. ٢. همه سپاس خداى را پروردگار جهانيان. ٣. بخشاينده بخشايشگر. ٤. پادشاه روز حساب و جزا. ٥. خاص تو را پرستيم و خاص از تو طلب يارى كنيم. ٦. راه بنماى ما را راه راست. ٧. راه آنان كه نعمت كردى تو بر ايشان از مؤمنان، جز آنان كه خشم گرفتى بر ايشان از جهودان و نه گمراهان از ترسايان». در مجموع، قلّتِ حجم و روانى الفاظ و تا حدودى موزون بودن اين ترجمه بر همگان نمايان و آشكار است. صرف نظر از اين نقاط قوّت، اشاره به دو نكته ضعف نيز، كه بيشتر مترجمان بدان دچار گشته اند، شايسته يادآورى است: ١. ترجمه كلمه «مالِكِ» به پادشاه كه معادل واقعى آن «دارنده» است. در واقع چنين مترجمانى معادل مَلِك را به جاى مالك در ترجمه قرار داده اند؛ در صورتى كه آنچه در ترجمه لازم و ضرورى است واژه يابى كاملاً معادلِ كلمه است و احياناً به بهانه تفسير نبايد حدّ و مزر ترجمه را ناديده انگاشت. ٢. ترجمه كلمه «غَيْرِ» به «جز» معادل «إلاّ» كه در قرائت شاذّ ذكر گرديده است؛ در صورتى كه اصل در ترجمه قرآن بايد بر اساس توجّه به رسم الخط موجود و قرائت عموم مسلمانان از قرآن كريم باشد. ضمناً كلمه «غَيْرِ» در اينجا بَدَل از ضمير «هُم» در «عليهم» يا «الّذين» است. بنابراين ترجمه دقيق و صحيح آيه چنين است: