مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٥٤

سورآبادى نيز آيه را به صورت موزون و مسجّع ترجمه كرده است: «بگو: اى خداوند من اى پادشاه پادشاهان! تو دهى پادشاهى آن را كه خواهى. به تو است نيكى. به درستى كه تو بر هر چه خواهى كه كنى، توانايى». ميبدى هم چنين ترجمه كرده است: «بگو: بار خدايا! تو دارنده ملك و خداوند پادشاهى هستى، به هر كس بخواهى پادشاهى دهى، و از هر كس خواهى پادشاهى مى گيرى، هر كه را خواهى عزيز مى كنى و هر كه را خواهى ذليل مى گردانى، همه نيكيها به دست تو است كه تو بر هر كارى توانا هستى». ترجمه ميبدى از اين آيه به نثر روزگار ما نزديك تر است. ك) يكى از موارد قوّت ترجمه ابوالفتوح، دقّت او در ترجمه آياتى است كه «نِعْمَ» و «بِئْسَ» در آنها ذكر شده است؛ مثل: «َ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ» [١] ؛ «و نيك مزد بود اين كنندگان را»؛ «فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ» [٢] ؛ «كه نيك عاقبت سر است»؛ «وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ» [٣] ؛ «و بد چيزى است كه بفروختند آن خود را»؛ «وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ» [٤] ؛ «و بد بازگشتنگاهى است». در صورتى كه بسيارى از مترجمان معاصر ما افعال «نِعْمَ» و «بِئْسَ» را، كه دو فعل مدح و ذمّ اند، به صورت «چه خوب!» و «چه بد!» يعنى فعل تعجّب ترجمه كرده اند كه ترجمه اى نادرست است. ل) ديگر از موارد قوّت اين ترجمه، دقّت آن در ترجمه كلمات «مَثْنى و ثُلاث و رُباع» در سوره نسا آيه سوم مى باشد: «دو دو، و سه سه، و چهار چهار» كه ترجمه اى دقيق و مطابق با لفظ آيه است؛ ولى بسيارى از مترجمان معاصر ما آن را به صورت