ميبدى: «بر هيچ نفس تكليفى نهاده نشده، مگر به اندازه توان آن. هر چه نيكى كند، براى اوست و آنچه بدى كند، بر اوست. خدايا! ما را به گناه مگير، اگر فراموش كنيم يا خطايى كنيم، خداوندا! بر ما گران بارى روا مدار آن گونه كه به پيشينيان روا داشتى و بر ايشان نهادى. خداوندا! بر ما منه آنچه ما را توانِ آن نيست و ما را ببخش و بيامرز ما را و رحم كن. تو خداى مايى، ما را يارى ده بر گروه كافران». مى بينيم كه ترجمه هر سه مترجم ترجمه اى صحيح و دقيق است، امّا قلّت حجم و چينش واژگان در ترجمه رازى استوارتر و ظريف تر است. ط) سوره آل عمران، آيه ٧: «هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَّكَّرُ إِلاّ أُولُوا الْأَلْبابِ» ؛ «او آن است كه فرو فرستاد بر شما قرآن. از او آيتهايى هست محكم كه اصل كتاب است؛ و ديگر متشابهات. امّا آنان كه در دلهاى ايشان كژى بُوَد، پيگيرى كنند متشابه را از آن طلب فتنه را و طلب تأويلش را، و نداند تأويل مگر خداى، و پابرجايان در علم مى گويند: بگرويديم به آن، همه از نزديك خداى ماست و انديشه نكند، مگر خداوند عقل». ترجمه رازى از اين آيه، ترجمه دقيقى است، الاّ اينكه ترجمه ضمير «تَأْوِيلَهُ» در جمله «وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ» از قلم افتاده است. احتمال دارد كه كاتب آن را فراموش كرده باشد. نقطه قوّت در ترجمه آيه اين است كه واو در «وَ الرّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ» را استينافيه گرفته، نه عاطفه. در اينجا نگاهى به تفسير او از آيه مذكور مى افكنيم تا ببينيم تفسير او با ترجمه اش در اين باره هماهنگ هست يا نه؟ او مى نويسد: «مفسّران در نظم آيت و حكم او خلاف كردند: عروة بن زبير گفت و عائشه