كنيد و آگاه شويد». ميبدى با نثر روان خويش پايه گذار نثرى شد كه پس از او مترجمان قرآن ـ كم و بيش ـ از خوان ادبش بهره ها گرفتند و توشه ها اندوختند؛ و امروزه هيچ قرآنپژوهى خود را بى نياز از آثار پُرارج او نمى داند؛ آثارى كه آميزه اى از ادب، هنر، معنويت و عرفان است. به هر حال نثر ميبدى، سورآبادى و رازى در ترجمه و تفسير قرآن كريم، آثارى بس پربها و از ذخاير نفيسِ ادبىِ بر جاى مانده از قرن پنجم و ششم اند كه در رديف «ميراث ماندگار» چهره هاى علم و ادب ايران زمين، مايه فخر و مباهات فرهنگ دوستانِ پارسى گوى اين سرزمين است. ز) سوره بقره، آيه ٢٧٦: «يَمْحَقُ اللّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفّارٍ أَثِيمٍ» ؛ «بِبَرد خداى ربا را و بپرورَد صدقه ها را، و خداى دوست ندارد هر كافرى بزهكار را». اين ترجمه هم موزون و مسجّع است و هم منطبق با متن؛ به گونه اى كه حجم آن نيز به اندازه حجم متن و از ظرافت و زيبايى نثر هم برخوردار است. سورآبادى آيه را چنين ترجمه كرده است: «بمحايد و نيت كند خدا ربا را و افزون كند صدقه ها را و خدا دوست ندارد هر ناسپاسى بزه مند را». ميبدى نيز چنين ترجمه كرده است: «خداوند مال رباخوارى را كم مى كند و مال صدقه ها را زياد مى كند و خداوند هر بزهكار ناسپاس را دوست ندارد». مى بينيم كه در ميان اين سه ترجمه، نثر ترجمه رازى از اين آيه، ظريف تر و زيباتر است. ح) سوره بقره، آيه ٢٨٦: «لا يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنا لا تُؤخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا إِصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ وَ اعْفُ عَنّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا