نكنيد» ترجمه كرده اند، و حال بودن كلمه «مفسدين» را نايده انگاشته اند. لذا ترجمه ابوالفتوح از اين آيه مى تواند دقيق ترين و مطابقى ترين ترجمه باشد. ترجمه سورآبادى نيز از اين آيه چنين است: «و تباهى مكنيد در زمين و شما تبهكاران باشيد» كه ترجمه اى دقيق و صحيح است؛ امّا ترجمه ميبدى از اين آيه، اگر چه روان است، به دقّت ترجمه رازى و سورآبادى نمى رسد: «و به تبهكارى و خودكامى در زمين مرويد». مى بينيم كه اين مترجم و مفسّر نامدار حال بودن كلمه «مفسدين» را به گونه روشن لحاظ نكرده است. امروزه ما آيه را چنين ترجمه مى كنيم: «و در زمين تبهكارانه فساد مورزيد». ب) سوره بقره، آيه ١٠٦: «ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها» ؛ «هر گه كه منسوخ كنيم از آيتى يا بازپس داريم آن را، بياريم بهتر از آن يا مانند آن». نقطه قوّت و دقّت ابوالفتوح در ترجمه اين آيه، اين است كه «نُنْسِها» را به «بازپس داريم آن را» ترجمه كرده است كه به همان معناى «به تأخير بيندازيم آن را» مى باشد. اين نكته اى است كه هر چند مفسّران به عنوان يكى از دو قول بدان اشاره كرده اند، بيشتر مترجمان آن را به معناى «فراموش گردانيم» ترجمه كرده اند كه به گمان ما ترجمه اى معقول و صحيح نخواهد بود. توضيح: نسخ در لغت به معنى «زايل كردن»، «باطل ساختن» و «تغيير دادن» آمده است، و «انساء» هم اگر از «نَسِىَ» مشتق باشد، به معنى «از ياد بردن» و «فراموشاندن» و «از خاطر زدودن»، و اگر از «نسأ» مشتق باشد، به معنى «به تأخير انداختن» مى باشد، و مناسب آيه معناى اخير است. اگر بگويى «تُنْسِ» مشتق از «نَسَأَ» باشد، در اين صورت بايد «نُنْسِئْها» با همزه باشد، نه «نُنْسِها» بدون همزه، در جواب مى گوييم: آرى درست است، ولى عرب حجاز در اين گونه موارد همزه را تخفيف مى دهد و «نُنْسِئْها» را «نُنْسِها» مى خواند و قرآن كريم ـ همان طور كه رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرموده اند ـ بر قرائت قريش نازل شده است؛ چنان كه در شرح