مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٩١

سعيد جبير شنيدم كه او گفت: از عبداللّه عباس شنيدم كه او گفت از رسول صلى الله عليه و آلهشنيدم كه گفت علامت آنكه من بدانستم كه سورتى تمام شد، آن بودى كه جبرئيل آمدى و در اول سورتى ديگر بسم اللّه الرحمن الرحيم، به من آوردى. [١] جابر عبداللّه انصارى روايت كند از رسول صلى الله عليه و آله كه مرا گفت: يا جابر! چگونه گويى چون نماز را افتتاح كنى؟ گفت: گويم: الحمد للّه رب العالمين. گفت: نه! اول بگوى: بسم اللّه الرحمن الرحيم آن گه الحمد بخوان. امّ سلمه گفت: رسول صلى الله عليه و آله چون نماز كردى، قرائت چنين خواندى: «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم * الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ * الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ * مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» يعنى آيه به آيه مقطع مى كردى و به سر هر آيتى وقف مى كردى تا آنكه هفت آيه بشمرد عدد اعراب. [٢] و روايت كرده اند كه: اميرالمؤمنين على عليه السلام در نماز، در اول فاتحه و اول سوره، بسم اللّه الرحمن الرحيم بخواندى و گفتى: هر كه نخواند نماز او ناقص باشد؛ چه او تمام سبع مثانى است. سعيد جبير گفت كه عبداللّه عباس را گفتند: سبع مثانى چيست؟ گفت: سوره فاتحه. او را گفتند: اين سوره شش آيت است، فأين السابعة؛ هفتم كجاست؟ گفت: بسم اللّه الرحمن الرحيم. ابو هريره روايت كند كه: يك روز در مسجد نشسته بوديم با رسول صلى الله عليه و آله، مردى درآمد و نماز آغاز نمود و گفت: «اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم، «الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» . رسول صلى الله عليه و آله بشنيد، گفت: يا هذا! قطعت على نفسك الصلوة؛ نماز بر خويشتن تباه كردى، ندانى كه بسم اللّه الرحمن الرحيم، از الحمد است و هر كه رها