سطح واژه سازى، آواشناسى و ساختار نحوى جمله ها، از مميّزه هاى شناخت سبك نثر يك اثر است. به انگيزه مطالعه زبانى ـ لغوى متون منثور كوشش شده است تا در اين گفتار كوتاه، نمونه هايى از واژگان كهنه و سره پارسى از كهن ترين تفسير شيعى، يعنى تفسير گرانقدر روض الجنان و روح الجنان ابوالفتوح رازى، فرا روى علاقه مندان نهاده و شناسانده شود.

درآمد

بى گمان متون تفسيرى كهن، علاوه بر آنكه به عنوان متون دينى از اعتبار خاصّى نزد پژوهندگان و دانشى مردان برخوردارند، درشمار آثار گرانسنگ نثر شيرين و ديرين پارسى نيز به ثبت رسيده اند. در دل هر كدام از اين گنجهاى باز يافته، عقدى شاهوار و قيمتى از لفظ درّ درى به وديعت نهاده شده است تا نگاهبانانى از صنف صرّافان و از رسته نقّادان، گرد نسيان و غبار ايّام از رخ آنان بزدايند و به انگيزه پاسداشت، در بازار ادب به چشم خريداران بنمايانند. نثر اين متون را از جهات مختلف و نظر گاههاى گونه گون مى توان بررسيد. يكى از اين ديدگاهها «سبك شناسى» و يا بيان ويژگيهاى سبك شناختى است. در اين بررسى مى توان متون تفسيرى را در سطوح و ابعاد متعدد مثل «سطح زبانى» [١] (literally level)، «سطح فكرى» (philosophikal level) و «سطح ادبى» (liteary level) مورد مطالعه قرار داد.

[١] سطح زبانى يا «Litterally level» خود به سطح ديگر تقسيم مى شود: بُعدِ آوايى يا سبك شناسى آواها (Stylistics Phono) يا «Stylistics ot the sound»، بُعد لغوى يا سبك شناسى واژه ها «Lexical» يا «Stylistics of the word» و بُعدِ نحوى «Syntactical» يا «Stylistics of the Sentence» ر.ك: كليّات سبك شناسى، ص ١٥٣.