قائل شعر: عامر بن الحارث. ترجمه: جايى كه (يا شهرى كه) در آن انس گيرنده نيست، مگر گله آهوان خاكسترى رنگ و شتران سرخ موى. توضيح: در نسخه ديگر به جاى كلمه «مَوضعٍ» كلمه «بَلْدَةٍ» ذكر شده است. يعافير: ج يَعْفُور: آهوى خاكسترى رنگ. عيسن: ج عَيسا شتران سفيد رنگ مخلوط با رنگهاى ديگر. شاهد: يعافير بدل از انيس. ٩. جلد اوّل، صفحه ١٤٩: { يا ناظراً يَرنُو بعينى راقدٍومُشاهداً للأَمْر غَيرَ مُشاهِدٍ } { مَنَتكَ نَفسُكَ ضَلَةً فأبحتهاسُبُلَ الرّحاء وهُنَّ غَيرُ } { تَصِلَ الذُّبُوبَ إلَى الذُّبوبِ وَتَرتجيدَركَ الجِنانٍ بِها وَفَوزَ العابِدِ } { نَسيتَ أَنَّ اللّه َ أخرَجَ آدَمَمِنها إلى الدُّنيا بِذَنبِ واجِدِ } قائل شعر: محمود ورّاق. ترجمه: اى بيننده كه به چشم خواب آلود نگاه مى كنى و چيزى مى بينى و درست نمى بينى، هواى نفس تو را به آرزو گمراه كرده است و تو براى او راههاى اميد را مباح ساختى و اين راهها به مقصد نمى رساند. گناهان را به هم پيوستى و اميدوارى به بهشت رسى و مانند عبادت كننده رستگار شوى و فراموش كردى كه خداى آدم را از بهشت به سبب يك گناه بيرون كرد. ١٠. جلد اوّل، صفحه ٢٠٥: { كانَت منازِلُهُم إذ ذاك ظاهِرَةٌفيهَا الفَراديسُ والقُومان والبَصَلُ } قائل شعر: أُمَيّة بن أبى الصلت. ترجمه: خانه هاى آنان پيدا و آشكار است و در آن باغها و سير و پياز است. توضيح: ابوعثمان اميّة بن ابى الصلت شاعر ثقيف و از جمله كسانى است كه در